Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

αυτός ο Δεκεμβρης...

όλοι οι μήνες μετρούν τις μέρες τους..
όλους τους μήνες ξέρουμε τις δουλιές μας..
αυτό το μήνα που λέγεται δεκέμβριος ξέρουμε πολύ περισσότερα
...ξέρουμε τα πάντα...
πλέον όλες οι μέρες δε μπορούν να μετρηθούν..έμειναν στάσιμες σε μια μέρα..
6.12.2008
15 χρονών νεκρός....
παιδι νεκρό.....
παιδια νεκρα.....
ανθρωπος νεκρός...
άνθρωποι νεκροί....

δολοφονίες,δολοφονίες,δολοφονίες
δολοφόνοι,δολοφόνοι,δολοφόνοι...
αυτός ο μήνας είναι δικός μας γιατί κρατάμε τον Αλέξη και τους εαυτόυς μας σε όλους τους μήνες,σε όλα τα ρολόγια,σ κάθε τοίχο,σε κάθε σπασμένη κάμερα,σε κάθε καμένη τράπεζα,σε κάθε συνείδηση...ζωντανους..είμαστε ζωντανοι..
γιατι στο δρόμο γενιούντε οι συνειδήσεις..
αυτος ο δεκεμβρης και ο καθε δεκεμβρης,η καθε μερα,η καθε ωρα ειναι για μας
15 χρονων ζωντανος....

γιατι όπως και τα υλικά έτσι και οι ζωές σπάνε..όπως τους καρπούς των δέντρων που πεφτουν κατω στο εδαφος και σπανε...όμως γίνονται λίπασμα και τροφή για το δεντρο...
και το δέντρο
μεγαλώνει.....
φουντώνει.....
ανθίζει...............


2 σχόλια:

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

Καλά.. σύντομα βραδιάζει..

θά βγουν πάλι οι σκιές σεργιάνι ...

Eλπίζω να μην κάνει ψύχρα.. Το πανωφόρι ματωμένο αφέθηκε

να βιώνει την προδοσία και την ερημιά του..

Ούτε ένας

περαστικός δε το σήκωσε, ούτε και οι σκιές της νύχτας

το ακούμπησαν, παρά μόνο η προδοσία

που περνούσε τυχαία από διπλά του...

Τώρα ξεχασμένο σε μια παλιά σάπια κρεμάστρα, ανασαίνει....

πάλι τη μοναξιά της αιωνιότητας......

vereggaria είπε...

vradiase idi...