πληροφορηση

Πως να σώσεις οτιδηποτε αν σωζετε , οταν ολα γυρω σου και πανω σου χρειάζονται να σωθουν...ανθρωποι,ιδεες,στοματα,μυαλά.Ακομα κι αν εχεις τις συνέπειες του νομου και καταφερεις να σωσεις καποιον,τον εαυτο σου, παλι συνένοχο σε μετατρεπουν.
Περιμενουμε σαν τηλεθεατες,ζωντανοι και τίμιοι, κατι να πιστεψουμε,κατι να το ζήσουμε μεσα απο το καναπε μας..κατι να ευχαριστηθουμε,να στηριχτουμε και να βρισουμε,να συμφωνησουμε..Ο δημοσιογραφος πλεον ειναι ο γονιος μας , που μας νταντεύει να πιουμε το γαλα μας ,για να κοιμηθουμε με ολα τα ''θρεπτικα'' συστατικα.
Το ασβεστιο ,μας ειναι ο τιτλος ειδησεων ,ετσι μολις ανοιξουμε την tv να ειμαστε αμεσως πληροφορημένοι.Και σιγα σιγα δυναμωνουμε και μεγαλωνουμε..αν ποτε το καταλαβουμε.
Φταιμε κι εμεις,που σαν εμβρυα ,μειναμε εμβρυα , κλεισμένα σε ενα προφυλακτικο και σιγά σιγά πεθαίνουμε.Ανηλικα ''εγώ'' πεταμένα στην σαπίλα και τη λάσπη της πληροφόρησης.Μοιαζουμε με κουφάρια το ενα πανω στο αλλο σε ενα καναπε με το φως της τηλεορασης να φεγγει στα κορακια με γραβατες να μας φανε..που μας τρωνε,γλύφοντας τη γουνα τους απο τα υπολειματα των μυαλών μας.
Oμως,οσο και να σκουριάζει η μηχανή μας σαν ρομποτ και να πλησιαζει η ώρα για την ανακυκλωση μας , τοσο εμεις ριχνουμε λαδι στα γραναζια μας.
Οσο και να μας θελουν πιόνια στην σκακιερα τους, εμεις θα την βαφοτμε με χρώματα.Γιατί μπορει να εχουν εξουσία αλλα απο εμας εξαρτιόντε.Μας λένε τρομοκράτες επηδη απογαλακτιστήκαμε,επηδη αυτη η μεριδα ατομων που δε ήθελε να πίνει το γαλα της ολο και μεγαλώνει.Ειμαστε τρομοκράτες, επηδη εχουμε ράστα,διαβάζουμε βιβλία με ανατρεπτικό τίτλο,γραφουμε κειμενα και πολεμάμε αυτο που μας σκοτώνει μερα με τη μέρα,ώρα με τη ώρα.
Όσο ο άνθρωπος που ορθώνει το ανάστημά του, την αξιοπρέπειά του και την πολιτική επιλογή του να επιτεθεί στην καπιταλιστική πραγματικότητα βαφτίζεται τρομοκράτης,τόσο θα τους χτυπάμε με κάθε τρόπο και μέσο. Γιατί για εμάς ο μόνος τρομοκράτης είναι το κράτος και η εξουσία.

................γιατί ειμαστε ολοι μας παιδια που φωνάξαμε στη κοινωνια αλλα δε ματωθήκαμε μονο απο την αστυνομία, αλλα απο το κενο που οι γυρω μας ,μας ριχνουν.Και μας μετατρεπουν συνενοχους,σε ενα φονο,το δικο μας αλλα και της συνειδησης τους.

κλικ

κλικ και ανοιγει παραθυρο
κλικ και ανοιγει σελιδα
κλικ και κανεις σεξ
κλικ και ερωτευεσαι
κλικ και δεχεσαι καφε που σε κερνανε
κλικ και aκους μουσικη
κλικ και κανεις μουσικη
κλικ και ζεις στο ονειρο
κλικ και εισαι φιλος
κλικ και εχεις φιλους..πολλους κλικ φιλους.
κλικ και διαμορφωνεις εικονες.
κλικ και αγοραζεις οτι θες.
κλικ και πουλας..και κλικξεπουλας.
κλικ και σβηνεις πραγματα.
κλικ και στελνεις φιλια
κλικ και καυλωνεις
κλικ μαστουρωνεις.
κλικ και βραδυαζει.
κλικ και ξημερωνει.
κλικ και κλεινεις το παραθυρο.
κλικ και κλεινεις σελιδα.
αυτο ειναι ζωή.

αγκαθια

εχε τα ματια σου ανοικτα λενε
στα αγκαθια της ζωης.
προσεχε που πατας .
γιατι μπορει να τα πατησεις και να ματωσεις.
Αυτα τα αγκαθια ,που φαινονται με το φως του ηλιου..
Βρισκονται παντου λενε..απο το παραμυθι της ωραιας κοιμομενης μεχρι τους πιο σκοτεινους λοφους.
Μα πως ο ωραιος κ ''κοινοτυπος αυτος΄΄ πριγκιπς καταφερε να τα ξεπερασει αυτα τα μαυρα
αγκαθια που εσπειρε η λυσσασμενη μαγισσα και να δωσει ζωη στην προκαθορισμενη του αγάπη, που κοιμοταν..
αυτα τα αγκαθια ηταν αληθεια το εμποδιο?αφου οι νεραιδες με τα πολυχρωμα φορεματα εδωσαν δυναμη στο σπαθι του για να τα κομματιασει..ισως και να ηταν της μοιρας το μαυρο χρωμα να παρομοιαζεται με το κακο..ισως να ταν της μοιρας της αγαπης να ναι προκαθορισμενη.ισως να ναι της μοιρας μας θυμομαστε μονο τα παραμυθια..
Ισως το μαυρο να επισκιαζει τα χρωματα τα άλλα ,αμα σμιξουν,αλλα αυτο το μαυρο ειναι αυτο της νυχτας...αυτο που κανει το ρολο των αγκαθιων να ναι ενδιαφερον..γιατι αν στηριζομασταν στον ηλιο θα τα βλεπαμε και θα προσπαθουσαμε να μην τα πατησουμε για να χουμε μια ανωδυνη ζωη.
Αληθεια αυτο θελουμε?
Οταν η γιαγια μου μου ελεγε αυτο το παραμυθι,εγω σκεφτομουνα τα αγκαθια..
...ασπρη κλωστη δεμενη ,στην ανεμη γυρισμενη...δωστης μια κλωτσια για να γυρισει..παραμυθι να ρχινησει.
Κι αρχινουσε το παραμυθι.και τελειωνε παντα το ιδιο.
Μα εμενα τα αγκαθια μου εμεναν.
Και με ρωτουσε μετα η γιαγια μου..τι σαρεσε απ το παραμυθι?ποιος χαρακτηρας θελεις να σαι?
Κι ελεγα ''η μαγισσα γιατι φοραει μαυρα''..και την σοκαρα..ισως το ελεγα επιτηδες γιατι μαρεσε η αντιδραση της.
Εχε τα ματια σου ανοιχτα μου ελεγε..να χεις στοχους.μονο αμα βλεπεις μπροστα σου θα τους πετυχεις.Μονο ετσι θα πετυχεις.
Κι εγω της ελεγα καληνυχτα και κοιμομουνα.
Και μετα στο σχολειο..''ποιο ειναι το ονειρο σου δεσποινις?τις θες να γινεις?''
Κι απαντουσα μια ωραια κοιμομενη..αλλα μεσα μου γελουσε η μαγισσα.
Σημερα ειμαι εδω.και θυμαμαι αυτα που λενε ..ανθρωποι,φημες,εικονες,συνολα.
Και καλουμε να απαντησω πολλες φορες πως θα θελα να ναι ο κοσμος..
προτιμω να λεω δε ξερω ,γιατι ξερω πως η απαντηση μου δε θα πιασει τοπο...
μακαρι ο κοσμος να μην ηταν εικονικα πλασμενος.ουτε στα λογια..
μακαρι να μπορουσα να απαντησω.μακαρι να μπορουσα να μιλησω και να ακουστω.μακαρι τα ιδια μου τα μαυρα ρουχα να μην με επνιγαν.
αλλα μπορω να πραξω.εχω φωτια..
Ισως μπορω απλα μπορω να ανοιξω το φερμουαρ.
αν θες απαντηση κι εσυ ισως σου κανει το μακαρι....

...ειδα ..καποιους να πεφτουν..

φαντασου ενα γυμνο αντρα..
χωρις ποδια.
χωρις χερια.
χωρις κεφαλι.
φαντασου τον οτι για κεφάλι , ξεφυτρώνει ενα χέρι απο το λαιμό του.
με ανοικτή παλάμη.σαν να ζητάει,να ζητάει,να ζητάει και να μην παίρνει.
Για ποδια,ειχε κουτακια αλουμινενια σαν ηχος κατατεθεν για να τον προσεξεις, κρεμασμενα το ενα διπλα στο αλλο να χτυπιούντε,και για χερια σκοινια κρεμαλας , με απαγχονισμενες κράνες.
φαντάσου αυτόν τον αντρα,που στα δακτυλα του χεριου-κεφαλιου του ,ειναι δεμενα μπαλονια και πεταέι για να μην ζηταει,ακομη και χωρις ματια,στομα,μυαλο.να μην ζηταει.αλλα και παλι ζηταει,αφου ακομα και στα ωραιοτερα υψη,θα ζηταει αυτο που ποτε δε ειχε...τον ελεγχο του ''εαυτου του''..

Φαντάσου μια γυναίκα..γυμνή.
χωρίς χέρια..πόδια..
Αυτή έχει κεφάλι.Δε ειναι ζωντανη ομως.
ειναι μια γυναίκα σε μια βιτρίνα..Φαντασου λοιπον αυτη τη γυμνή γυναίκα,πίσω απ το τζάμι,φαλακρή και να ναι ζωντανή ,πισω απο το πλαστικό της,με ενα μεγαλο βελουδινο πανι να κρυβει με εκπτωσεις το στηθος της..Χωρίς πόδια,χωρίς χερια.απλα με ενα βλέμμα ακινησίας,κενό και μαστουρωμένο.
Φαντασου αυτη τη γυναικα να πετάει..Κι εσυ να στεκεσαι πισω απ το τζαμι και να βλεπεις το κοκκινο βελούδο,που σαν ταυρος αφινιάζεις όταν το αντικρύζεις.

Eνα ζευγαρι γυμνών,το κατευθηντήριο σημείο της ελευθερίας,να ζητάνε όργανα για να ντύσουν το κόρμί τους.
Κι εσυ στεκεσαι απο κάτω βλέποντας τον αντρα να τον σέρνει στον ανεμο και να τον πάει ψηλα,κρατώντας ομπρέλλα μήπως του φύγει καμιά κράνα αποκεφαλισμένη και ρθει να σε βρει και σε πιτσιλίσει με αίματα.Ακους τα τενεκεδακια και αντι να τον δεις,νομιζεις πως καποιος ειναι ΄΄just married''..
Κι εσυ στέκεσαι απ εξω απο ένα τζάμι που εχει υπολειματα απο καθαριστικό και βλέιπεις ενα σκηνικό εκπτώσεων με μια κουκλα που τυχαίνει να εχει βλέμμα,που εσυ δε βλέπεις.Γιατί το δικό σου πήγε στο κοκκινο πανί που γράφει εκπτώσεις..ελάτε να ψωνίσεται όλοι.
............................................................................................................................................................
Η προδοσία της ζωής.
Ολοι μας σκεφτήκαμε πως θα ταν να χαμε φτερά και να πηδούσαμε απ τα μπαλκόνια.π'ανω απ τις κεραίες και τα μικροκύματα,χωρίς κάποιος να λεγε πως αυτοκτονήσαμε..Κι αν λιώναν τα φτερά μας..δε θα μασταν αυτοχειρες.
θα θελες να πεταξεις,αλλα δε μπορεις.κατι σε κανει να το ξανασκεφτεις.
Γι αυτο προτιμάς να μένεις μόνος.κι εγώ να σου πω.
αλλα ποσο?ώσπου να γίνουμε γυναίκες γυμνές και αντρες γυμνοί ψάχνοντας για όργανα,απελπισμένοι για να κτίσυμε τον εαυτό μας?Μεχρι ποσο η παλαμη μας θα ναι ανοιχτη και να ζηταμε ..να ζητάμε να κλεισει και να γίνει γροθιά.
Αφου και να πεταξουμε για την ελευθερια του κορμιου μας,του μυαλου μας,παλι θα ζητήσουμε να κατεβούμε γιατί μας ελειψε η γη.Και η παλαμη μας θα κουραστεί να ναι σφικτά κλειστη.
Και τοτε,πάλι τα οργανα σου θα ξεκολλησουν απ το σώμα σου και τα βελουδινα πανιά θα τα ζωσουν,σε ξένα και μεγάλα ''μαγαζιά''.Και το αιμα σου θα ναι σε κοκτειλ το πιο περιζητητο ποτό για τους βρυκόλακες.
μεχρι πόσο θα ζητάμε .....τον ελεγχο.τον χρονο.το χωρο.το δικο μας.το δικιο μας.το βλέμμα μας που παγωσε.τα μυαλά μας που ελιωσαν,τα κορμιά μας που εχουν γίνει πλαστικά,ζωή χωρίς τζάμια και αλουμινενια τενεκεδάκια.
μεχρι ποτε .

μια στιγμη και ειδα το δερμα να γινεται σταχτοθηκη.
να την ρουφά σαν ηλεκτρική σκουπα..
να ανοιγει εναν λακκο και να κλεινει αυτοματα..
την σκονη
την σταχτη..των δακρυων.
το δέρμα των ανθρώπων.
τα δάκρυα του κόσμου.

........................ερχοντε γιορτές?

....ειναι ωραίο το μεθύσι οταν βρέχει.
αρχιζεις απ το σπιτι και τελειωνεις στο δρομο.
το σπιτι σταζει κι εσυ πινεις ζιβανια.
βρεχει εξω και εχεις το τσιπουρο στον ουρανισκο.
ΤΟ σπιτι σταζει και γεμιζει ολο και παραπανω το ποτηρι.
το σπιτι σταζει και φταιει η βροχή.φταιει και το σπιτι.
εξω βρεχει και η βροχή όλο και γεμίζει τα μάτια.
Τετοιες μερες,''γιορτινες'' ντρεπεσαι να κλαψεις.
γιατι ολα γυρω ειναι φωτεινά..και ετοιμα.
το τσιπουρο ρεει στο αιμα και η ζιβανια το ζεσταίνει.
ΒΓΑίνεις στο δρόμο και ρεεις κι εσυ οπως το αιμα,ζεσταινεσαι στην ασφαλτο.
φετος τα χριστουγεννα , θα γιορτασω με ματια θολα.
Γιατί δε γουστάρω τα φώτα,δε γουστάρω τα στολιδια και δε θελω να μου ευχεται κανένας χρονια πολλα.
εγω γουσταρω να ρεει το αιμα μου,να σταζει το σπιτι μου,να ειμαι κατω στη βροχη στη μεση μιας διάβασης και να φωναζω για την αδικία στο κοσμο αυτο και πως ειμαι σε πλήρης αδρανεια κανοντας μια πραξη...ακομα...
καλες γιορτες.

epeteios?

Περασε κιολας ενας χρονος απο τη κρατικη δολοφονία..Καποιοι θελουν να καθιερωσουν αυτη τη μερα σαν επετειο..αλλοι να τη καθιερωσουν ως τη μερα κατα της βιας....Οπως καθιερωσαν και τις δολοφονιες τους,τα δακρυγονα,τις καμερες πανω απ τα κεφαλια μας.τα δελτια ειδησεων με τα παραθυράκια,τις μπατσοπεριπολιες ενω πινουμε καφε,τον ελεγχο οποτε γουσταρουν,τις ψευτικες κατηγοριες,τις φυλακες,τις στημενες δικες...ΑΝ η 6 Δεκεμβριου γινει επετειος τοτε εμεις θα κανουμε καθε μερα της ζωης μας ,αφου μας εχουν κανει αυτη τη κοινωνια τοσο σαπια..Πως θελουν να κανουν επετειο μια μερα εξεγερσης οταν την ιδια μερα που η οργη ξεχειλισε οι ιδιοι κλαιγανε τις βιτρινες και τα τζαμια..Πως ο θανατος του Αλέξη να αναλωνεται τοσο πολυ στα στοματα των ρουφιανων δημοσιογραφων,στο στομα του καθε βλακα που ξεχασε τι θα πει συναισθημα..
Ο Δεκεμβρης ειναι της καρδιας μας,δε ειναι της τηλεορασης..Ειναι του Αλεξη και ολων των αδικημενων,των εξεγερμενων και οχι του καθε ανθρωπακου που αξια του ειναι ενας χαρτοφυλακας κι απλα συγκινηθηκε οταν ειδε το φερετρο το ασπρο στη τηλεοραση..
Και ναι,εξεγερση δε σημαινει ναι καθεσαι να βλεπεις και να λυπασαι..Εξεγερση ειναι ολα τα μεσα εναντια σε οτι σου γαμαει τη ψυχη σου...Και αυτη η σφαιρα ειναι σαν να σκοτωσε και μας...Εξεγερση ειναι εκδικηση,ξεσπασμα,η φωνη σου που βραχνιασε απο την οργη,ολα αυτα που σου θυμιζουν εικονες αδικιας.Αυτη η σφαιρα ηταν για ολους.
ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ δε ειναι μονο ο μπασταρδος ο Κροκονεας,αλλα ολο το επιτελειο μιας παραστασης.Και αυτη η παρασταση αναιβενει στο σανιδι αιωνες τωρα,με τη συγκαταθεση ολων αυτων που σαν σημερα θυμουνται αυτη τη μερα και τρεχουν να βαλουν στορια και ρολα,αυτοι που τρεχουν να ασφαλισουν το τομαρι τους,λες κι οταν μια αλλη σφαιρα που θα σκοτωσει το δικο τους παιδι τα στορια θα τους προστατεψουν και απο τη λυπη,την οργη,απο τον θανατο..Δε υπαρχουν προστατευτικα στην εξεγερση,δε μπαινουν φρενα στην οργη...γιατι πολυ απλα δε μπαινει φρενο ουτε στην κρατικη βία..
Ελπιζω να πληρωσουν τα γουρουνια και να σαπισουν στα κολαστηρια που αυτοι υπερασπιζονταν τοσο καιρο..Αυτα που φυλαγανε απο τις φλογες,τωρα ας ελπισουμε να καψουν αυτους..Γιατι αν παλι η δικαιοσυνη οπως και με τον Μελιστα το 85 κανει το θαυμα της τοτε ο δρομος θα ναι το σπιτι μας για παντα και η τυχη τους στα χερια μας..



......ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ...ΕΜΕΝΑ..ΕΣΕΝΑ
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ


ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ