κενο

κενο στις λέξεις ανάμεσα,σκόρπια γράμματα στο τετράδιο.
Κενή πολιτεία με κενό ουρανό.
Μέχρι το δάκρυ να πέσει, ήρθε ο χειμώνας
ψύχος στο πρόσωπο,σταλακτίτες στα μάτια.
και η καρδιά γρανίτα.
ΜΕγάλος κόσμος ,μικροί ανθρωποι και κενοί όρκοι.
Μεγάλες αγάπες με μοναχικά όνειρα και κενά τίποτα.
Μοναξιά με στήθος σαν δάκρυ.
Κι ένα δάκρυ στα μάτια έτοιμο να αυτοκτονήσει.
Λέει να πέσει,να χάσει όσα έζησε.
Να κυλήσει στο παγωμένο μάγουλο.
σαν γυμνοσάλιαγκας.
σαν ευχή που βράχηκε..
''σαγαπώ'' μα το μελάνι δε ήταν αδιάβροχο.

ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ..
ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΚΑΤΩ
ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΕΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΝΗ ΘΕΣΗ.
ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΔΕ ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΑΝ ΟΙ ΓΚΡΙΜΑΤΣΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.
ΜΑ ΕΛΑ ΝΤΕ ΠΟΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΘΕΣΗ
ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ
ΝΑ ΤΡΕΜΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΑΣ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΑ ΚΑΤΑΔΩΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ
ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΝΑ ΠΡΟΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΕΣ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΓΕΜΑΤΑ ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΙΑ.
ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ
ΓΙ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΖΗΤΑΝΕ
ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΑΣ ΚΥΝΥΓΑΝΕ
ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΜΑΣ..
ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΓΙΑΖΙ ΕΝΟΣ ΑΣΠΡΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΓΚΡΙΜΑΤΣΕΣ ΠΟΥ ΦΟΣΦΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΑΣ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙΣ
...
ΤΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΑΡΑΓΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ
ΤΙς ΓΚΡΙΜΑΤΣΕΣ ΑΥΤΕς Ή ΑΠΛΑ ΤΙς ΤΑΣΕΙς ΦΥΓΗΣ ΜΑΣ.
ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙς ΝΑ ΠΑΣ ΠΟΥ?
ΑΦΟΥ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΕΠΑΖΕΙ
ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ.

ψεμα μεσα στην αγάπη

πως το ψεμα κανει το πλασμα πολυπλοκο.
το λεει κι αμεσως διαλυει την υπαρξη του.
το ψεμα ειναι ενα ψεμα.
ειτε απο φοβο,απο δειλία ή απο εκδίκηση.
το ίδιο είναι.
η αλήθεια ειναι αληθεια, μονο αμα αποδεικτει.
κι αμα δε τα καταφερει γίνεται ψέμα.
ακυρώνεται..γίνεται σκόνη.
το ψέμα υπερισχύει.
εξιψώνει τον ανθρωπο ή τον διαλύει.
την αγάπη?
η αγάπη κάνει κύκλους στο προαύλιο της φυλακής της
χωρίς ωμο να ακουμπήσει.
είναι μονη της.
αγαπας μα η φυση σου σε κανει ψευτη
αγαπάς,μα τα λάθη αφήνουν σημάδια στη σκόνη της αγάπης.
αγαπάς κι αυτό είναι πρόβλημα σου.

th big hand beauty

σκοτεινα τα ονειρα των ανθρωπων που δεν βλέπουν..
που εχουν ματια, οραση και δεν μπορουν να δουν.
την ομορφη αυτη κυρία που περιπλανιέται τα βράδυα στα στενα
με τα μακρια φορέματα με τα κολάρα
με γυαλινα ματια και μισοφθαρμένα χειλη.
με τα ασπρα μαλια αλλα με την πορσελανινη επιδερμιδα
με τη τεραστια παλαμη που σε αρπαζει και σε πνιγει.

εγώ την είδα μια φορά.
μεσα στο σκοταδι εμφανιστηκε μπροστα μου..
απ το φοβο μου τη σκοτωσα..μολις την κοιταξα στα μάτια εξαφανιστηκε.
δε ειδα το πτώμα.
δε την ξαναείδα.
τώρα πια,την βλέπω στα όνειρα μου..
την ακουω καθώς κλέβει καρπούς απο δεντρα ξένων αγονων κήπων..
σκοτεινα τα όνειρα των ανθρώπων που δε μπορουν να ακούσουν το σπόρο που πέφτει στην άγονη γη..

κριμα.
τωρα πια δε βλεπει κανεις,δε ακουει κανεις..
τις χαραυγές σαν νιώσω το ονειρο να έρχεται θα πω την αλήθεια..
η μεγαλόχερη ομορφιά..εχει πεθάνει.

ΣΕΙΡΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

μόνες στιγμες
μόνες εικονες.
μια αξιοπρεπεια κουρελι μας χαιρετά μεθυσμένη.
μόνοι εσεις
μόνοι εμεις
μονοι κι αυτοι..
καποιοι το λένε επιβίωση.
Τραγουδια με παραγγελια
ολοι με σειρά.
ολοι για να εκφρασουν κατι
απ της ζωης τους τα ξεράδια.
ερωτησεις αληθειας μεσα απο βλέμματα ξυραφια
- τι ειναι η φιλία
-τι είναι η αγάπη
-τι είναι ο ερωτας......σκατα?
δε ειμαι αρμοδια για απαντησεις
και οι ερωτησεις μου δε ειναι καθολου εξυπνες.
αραγε αγαπάμε να αδιαφορούμε
ή αδιαφορούμε να αγαπαμε..
ή μηπως αδιαφορούμε ''για'' να αγαπαμε.
μονες στιγμες
μόνες εικόνες
μόνοι ανθρώποι.
καθισμενοι ο ενας απεναντι στο αλλον
περιμενοντας το καμπανακι-αριθμό της σειράς..

πληροφορηση

Πως να σώσεις οτιδηποτε αν σωζετε , οταν ολα γυρω σου και πανω σου χρειάζονται να σωθουν...ανθρωποι,ιδεες,στοματα,μυαλά.Ακομα κι αν εχεις τις συνέπειες του νομου και καταφερεις να σωσεις καποιον,τον εαυτο σου, παλι συνένοχο σε μετατρεπουν.
Περιμενουμε σαν τηλεθεατες,ζωντανοι και τίμιοι, κατι να πιστεψουμε,κατι να το ζήσουμε μεσα απο το καναπε μας..κατι να ευχαριστηθουμε,να στηριχτουμε και να βρισουμε,να συμφωνησουμε..Ο δημοσιογραφος πλεον ειναι ο γονιος μας , που μας νταντεύει να πιουμε το γαλα μας ,για να κοιμηθουμε με ολα τα ''θρεπτικα'' συστατικα.
Το ασβεστιο ,μας ειναι ο τιτλος ειδησεων ,ετσι μολις ανοιξουμε την tv να ειμαστε αμεσως πληροφορημένοι.Και σιγα σιγα δυναμωνουμε και μεγαλωνουμε..αν ποτε το καταλαβουμε.
Φταιμε κι εμεις,που σαν εμβρυα ,μειναμε εμβρυα , κλεισμένα σε ενα προφυλακτικο και σιγά σιγά πεθαίνουμε.Ανηλικα ''εγώ'' πεταμένα στην σαπίλα και τη λάσπη της πληροφόρησης.Μοιαζουμε με κουφάρια το ενα πανω στο αλλο σε ενα καναπε με το φως της τηλεορασης να φεγγει στα κορακια με γραβατες να μας φανε..που μας τρωνε,γλύφοντας τη γουνα τους απο τα υπολειματα των μυαλών μας.
Oμως,οσο και να σκουριάζει η μηχανή μας σαν ρομποτ και να πλησιαζει η ώρα για την ανακυκλωση μας , τοσο εμεις ριχνουμε λαδι στα γραναζια μας.
Οσο και να μας θελουν πιόνια στην σκακιερα τους, εμεις θα την βαφοτμε με χρώματα.Γιατί μπορει να εχουν εξουσία αλλα απο εμας εξαρτιόντε.Μας λένε τρομοκράτες επηδη απογαλακτιστήκαμε,επηδη αυτη η μεριδα ατομων που δε ήθελε να πίνει το γαλα της ολο και μεγαλώνει.Ειμαστε τρομοκράτες, επηδη εχουμε ράστα,διαβάζουμε βιβλία με ανατρεπτικό τίτλο,γραφουμε κειμενα και πολεμάμε αυτο που μας σκοτώνει μερα με τη μέρα,ώρα με τη ώρα.
Όσο ο άνθρωπος που ορθώνει το ανάστημά του, την αξιοπρέπειά του και την πολιτική επιλογή του να επιτεθεί στην καπιταλιστική πραγματικότητα βαφτίζεται τρομοκράτης,τόσο θα τους χτυπάμε με κάθε τρόπο και μέσο. Γιατί για εμάς ο μόνος τρομοκράτης είναι το κράτος και η εξουσία.

................γιατί ειμαστε ολοι μας παιδια που φωνάξαμε στη κοινωνια αλλα δε ματωθήκαμε μονο απο την αστυνομία, αλλα απο το κενο που οι γυρω μας ,μας ριχνουν.Και μας μετατρεπουν συνενοχους,σε ενα φονο,το δικο μας αλλα και της συνειδησης τους.

κλικ

κλικ και ανοιγει παραθυρο
κλικ και ανοιγει σελιδα
κλικ και κανεις σεξ
κλικ και ερωτευεσαι
κλικ και δεχεσαι καφε που σε κερνανε
κλικ και aκους μουσικη
κλικ και κανεις μουσικη
κλικ και ζεις στο ονειρο
κλικ και εισαι φιλος
κλικ και εχεις φιλους..πολλους κλικ φιλους.
κλικ και διαμορφωνεις εικονες.
κλικ και αγοραζεις οτι θες.
κλικ και πουλας..και κλικξεπουλας.
κλικ και σβηνεις πραγματα.
κλικ και στελνεις φιλια
κλικ και καυλωνεις
κλικ μαστουρωνεις.
κλικ και βραδυαζει.
κλικ και ξημερωνει.
κλικ και κλεινεις το παραθυρο.
κλικ και κλεινεις σελιδα.
αυτο ειναι ζωή.