αυτός ο Δεκεμβρης...

όλοι οι μήνες μετρούν τις μέρες τους..
όλους τους μήνες ξέρουμε τις δουλιές μας..
αυτό το μήνα που λέγεται δεκέμβριος ξέρουμε πολύ περισσότερα
...ξέρουμε τα πάντα...
πλέον όλες οι μέρες δε μπορούν να μετρηθούν..έμειναν στάσιμες σε μια μέρα..
6.12.2008
15 χρονών νεκρός....
παιδι νεκρό.....
παιδια νεκρα.....
ανθρωπος νεκρός...
άνθρωποι νεκροί....

δολοφονίες,δολοφονίες,δολοφονίες
δολοφόνοι,δολοφόνοι,δολοφόνοι...
αυτός ο μήνας είναι δικός μας γιατί κρατάμε τον Αλέξη και τους εαυτόυς μας σε όλους τους μήνες,σε όλα τα ρολόγια,σ κάθε τοίχο,σε κάθε σπασμένη κάμερα,σε κάθε καμένη τράπεζα,σε κάθε συνείδηση...ζωντανους..είμαστε ζωντανοι..
γιατι στο δρόμο γενιούντε οι συνειδήσεις..
αυτος ο δεκεμβρης και ο καθε δεκεμβρης,η καθε μερα,η καθε ωρα ειναι για μας
15 χρονων ζωντανος....

γιατι όπως και τα υλικά έτσι και οι ζωές σπάνε..όπως τους καρπούς των δέντρων που πεφτουν κατω στο εδαφος και σπανε...όμως γίνονται λίπασμα και τροφή για το δεντρο...
και το δέντρο
μεγαλώνει.....
φουντώνει.....
ανθίζει...............

Μαυρη τρυπα

είναι τώρα που ο χρόνος γίνεται μια τρύπα στο έδαφος
είναι τώρα που η γη το έχει πάρει είδηση οτι κτυπήθηκε
είναι τώρα που όλα μοιάζουν τόσο μικρά
είναι τώρα που δε φτάνω να βουρτσίσω τα δόντια μου
είναι τώρα που παραδέχομαι τη μπόχα μου
είναι τώρα που εσύ κ εγώ γίναμε σχεδόν ιδιοι
είναι τώρα που η μάνα σου ξερνά από τη κούραση
είναι τώρα που τα δεντρα ειναι μπλε με μωβ αποχρωση
είναι τώρα που το τώρα μετακινήθηκε απο το χθες
είναι τώρα που το τώρα κόλλησε στο χθες
είναι τώρα που το τώρα αλλαξε απο το τώρα
είναι τώρα που το τώρα γίνεται σήμερα
είναι τώρα που το τώρα γίνετε αύριο

είναι το τώρα που εγινε αύριο...
είναι το τώρα που γίνεται πάντα...

είναι τότε που εβλεπα τη θάλασσα..

μην το ξανασκευτεσαι,είναι εντάξει

δε χρειάζεται να ανάβεις το φως σου , μωρό μου
φως που δε γνώρισα ποτέ.
δε χρειάζεται να ανάβεις το φως σου , μωρό μου
είμαι η σκοτεινή πλευρά του δρόμου..
Εύχομαι να υπήρχε κάτι που να μπορούσες να μου πεις,
που να μ' εκανε να αλλάξω γνώμη και να μείνω..
ποτέ δε πολυμιλούσαμε έτσι κι αλιώς,
γι΄αυτό μην το ξανασκεύτεσαι,εντάξει είναι..
Όταν ο πετινός σου λαλήσει την αυγή,
κοίτα απ΄το παράθυρο και θα έχω φύγει.

Τώρα προχωρώ σε αυτό το μοναχικό δρόμο , μωρό μου ,
για το που? δε ξέρω
μα το αντίο είναι πολύ σοβαρή λέξη γι΄αυτό θα πω γεια και χαρά..

μια προσωπική απάντηση στον Oscar

μα κι ο καθείς σκοτώνει οτι αγαπάει

κι αυτό ας φτάσει σε όλωνε τα αυτιά

άλλοι με κολακείες σε σκοτώνουν

κι άλλοι με το φαρμάκι στη ματιά..

Οι δειλοί με ένα φιλί τους σε σκοτώνουν

κι αυτοί που είναι γενναίοι με σπαθιά...

O.Wild

κι εκεί που θάβεσαι,η ντροπή σε ατιμώνει

που δεν ήξερες,δεν ρώταγες , που πας ρε κύριε.

κι εσύ που σκότωσες τον πόνο με φωτιά

τώρα αυτή σε σκεπάζει με ένα πύρινο σεντόνι

γιατί μια φυλακή είναι κι ο λάκκος που θα μπεις για να ζήσεις

κι καποιοι το λενε και λύτρωση

...

για ολες τις φυλακες

simfwnisa oti diafwnousa

αν και εγώ ήξερα πως δεν είναι αυτό που ήθελα.απλά το ήξερα.
ήθελα απλά να δείξω πως πάω ενάντια στο εγώ μου
να δείξω πως είμαι κι εγώ ένας καλός άνθρωπος.

μια πνοή ανοιγει οπερατικές ρωγμές μες τα χωρίσματα
μπερδεύει την περιστροφή απο τις φαγωμένες στέγες
διασκορπίζει τα όρια απο τα τζάκια..
κάνει να εκλείψουν τα παράθυρα...................................

στριφογυρίζουν οι χλωμές σεληνιακές μορφές

εδώ θα σφηρίξουν σε λιγο για τα θυρία και για τις στρατιές.

και θα μας στείλουν..
μαστιγωμένους, μέσα απο παφλάζοντα νερά και χυμένα ποτά..

μια πνοή σκορπίζει τα όρια του τζακιού.