νιώσε με .....για να σε νιώσω

χιονίζει σήμερα
απο τις λίγες στιγμές που είδα χιόνι έξω απο την πόρτα μου.
οι ''κοντα΄΄ μου γελάνε γιατί ενθουσιάζομαι και πως κάνω σαν μωρό.
μακάρι να αγαπούσαμε όλοι σαν μωρά,να ενθουσιαζόμασταν με κάθε αγγιγμα.
Σήμερα ο αέρας παγώνει την αγάπη μας.
Κοιτάζω απ΄το τζάμι τις νιφάδες να στροβιλίζονται σαν φτερά στον άνεμο και μετά να πέφτουν στη γη αφήνοντας το στίγμα τους.Πίσω απτο τζάμι ,η μουσική χαμηλά να παίζει Ασιμο και ενα τσιγάρο στο χέρι..ακούγεται στα αυτιά μου ''αγαπάω κι αδιάφορω και κρατάω το κατάλληλο χορο..'' Νιώθω πως οι νιφάδες αυτού του πρωίνου χορεύουν τον κατάλληλο χορό.το χορό του χειμώνα...του χειμώνα μέσα μας.
Τις κοιτάω να χορεύουν και σιγοτραγουδω..παραδόξως είμαι μόνη μου..
δε βλέπω κανέναν αλλο στα παράθυρα. Μια γριά απεναντι,τρέχει να μαζέψει τα απλωμένα ρούχα.....κανείς δε χαίρετΑΙ
''νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς,ειν΄πανακριβο στο λέω να αγαπάς''
το τσιγάρο μου τελειωσε χωρίς να το καπνίσω..απλα το εσβησα.
Ξαφνικ'α σκέψεις και εικόνες απο το παρελθόν διαπερνούν το μυαλό μου..σκέψεις που εγώ άφησα πίσω μου.χάρηκα μια στιγμή.μετά απόρησα.πως γίνεται κάποιες νιφάδες χιονιού να μου ξυπνήσουν τα πιο εσώψυχα μου συναισθήματα...
μου ξύπνησαν ένα παράπονο.
πάω να κάνω καφέ.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

ένα τσιγάρο,δύο,τρία,τεσσερα,χιλιαδες..

τόσα όσα και τα κάγκελα που περικυκλώνουν τις ζωές μας.

Απο τη Βαστίλλη ,στον Κορυδαλλο και την Άμφισσα μέχρι τη κάθε φυλακή του κόσμου,στα σύγχρονα κολαστήρια που η αστική δημοκρατία προτιμά να αποκαλεί σοφρονιστικά ιδρύματα.Στο γηρασμενο αυτό κόσμο της αθλιότητας και της υποταγής κανείς δεν είναι ελευθερος.Η αξία της δημοκρατίας κτίζεται καθημερινώς απο τους υποστηρικτές της και απο όλους μας μέσα σε σιδερένια κάγκελα,στερεά και ψυχικά.Ας καπνίσουμε απο ένα τσιγαρο απο το πακετο της δικής μας φυλακής,του οποίου ο καπνός ,να πάει πάνω απο κεφάλια και πολιτείες,πάνω απο ερημιές και να φτασει μέχρι τον τελευταίο κρατούμενο.Ας χορέψουμε μέσα απο τα δικά μας κάγκελα και με την αύρα μας να γκρεμίσουμε τη Βαστίλλη της εποχής μας....

τοίχος

μπετόν

ύψος

ανάμεσα στους ανθρώπους

σύνορα

συρματομπλέγματα

φόβος

όπλα

ανάμεσα στους ανθρώπους

δυο πλευρές

δυο όχθες

τειχη,τείχη,τειχη

χωρίζουν τους ανθρώπους

δε είναι οι ανθρώποι που περνούν τα σύνορα

αλλα τα σύνορα τους ανθρώπους

και τα τείχη γκρεμίζονται...

καποιος ειπε πως οταν βαλσαμώσεις την χελώνα , μοιαζει σαν ξυλινο αγαλμα
καποιος ειπε πως οταν βαλσαμωσεις τον αετο , μοιαζει σαν βρεγμενο πανι
το υλικο δεν ειναι δυσκολο να το βρεις

καποιος ειπε πως αν βαλσαμωσεις τις σκεψεις σου ,εισαι θεος
αν βαλσαμωσεις τις θυμησες , εισαι ημιθεος.....

αυτος ο καποιος εισαι εσυ............

που καθε μερα με σπρωχνεις στο υλικο της ακινησιας,αφου πρωτα το κανεις στον εαυτο σου..
...γαμημενε εγκεφαλε γιατι να αφηνεσε αχαλινωτος να σε ληστευουν...

αυτός ο Δεκεμβρης...

όλοι οι μήνες μετρούν τις μέρες τους..
όλους τους μήνες ξέρουμε τις δουλιές μας..
αυτό το μήνα που λέγεται δεκέμβριος ξέρουμε πολύ περισσότερα
...ξέρουμε τα πάντα...
πλέον όλες οι μέρες δε μπορούν να μετρηθούν..έμειναν στάσιμες σε μια μέρα..
6.12.2008
15 χρονών νεκρός....
παιδι νεκρό.....
παιδια νεκρα.....
ανθρωπος νεκρός...
άνθρωποι νεκροί....

δολοφονίες,δολοφονίες,δολοφονίες
δολοφόνοι,δολοφόνοι,δολοφόνοι...
αυτός ο μήνας είναι δικός μας γιατί κρατάμε τον Αλέξη και τους εαυτόυς μας σε όλους τους μήνες,σε όλα τα ρολόγια,σ κάθε τοίχο,σε κάθε σπασμένη κάμερα,σε κάθε καμένη τράπεζα,σε κάθε συνείδηση...ζωντανους..είμαστε ζωντανοι..
γιατι στο δρόμο γενιούντε οι συνειδήσεις..
αυτος ο δεκεμβρης και ο καθε δεκεμβρης,η καθε μερα,η καθε ωρα ειναι για μας
15 χρονων ζωντανος....

γιατι όπως και τα υλικά έτσι και οι ζωές σπάνε..όπως τους καρπούς των δέντρων που πεφτουν κατω στο εδαφος και σπανε...όμως γίνονται λίπασμα και τροφή για το δεντρο...
και το δέντρο
μεγαλώνει.....
φουντώνει.....
ανθίζει...............

Μαυρη τρυπα

είναι τώρα που ο χρόνος γίνεται μια τρύπα στο έδαφος
είναι τώρα που η γη το έχει πάρει είδηση οτι κτυπήθηκε
είναι τώρα που όλα μοιάζουν τόσο μικρά
είναι τώρα που δε φτάνω να βουρτσίσω τα δόντια μου
είναι τώρα που παραδέχομαι τη μπόχα μου
είναι τώρα που εσύ κ εγώ γίναμε σχεδόν ιδιοι
είναι τώρα που η μάνα σου ξερνά από τη κούραση
είναι τώρα που τα δεντρα ειναι μπλε με μωβ αποχρωση
είναι τώρα που το τώρα μετακινήθηκε απο το χθες
είναι τώρα που το τώρα κόλλησε στο χθες
είναι τώρα που το τώρα αλλαξε απο το τώρα
είναι τώρα που το τώρα γίνεται σήμερα
είναι τώρα που το τώρα γίνετε αύριο

είναι το τώρα που εγινε αύριο...
είναι το τώρα που γίνεται πάντα...

είναι τότε που εβλεπα τη θάλασσα..

μην το ξανασκευτεσαι,είναι εντάξει

δε χρειάζεται να ανάβεις το φως σου , μωρό μου
φως που δε γνώρισα ποτέ.
δε χρειάζεται να ανάβεις το φως σου , μωρό μου
είμαι η σκοτεινή πλευρά του δρόμου..
Εύχομαι να υπήρχε κάτι που να μπορούσες να μου πεις,
που να μ' εκανε να αλλάξω γνώμη και να μείνω..
ποτέ δε πολυμιλούσαμε έτσι κι αλιώς,
γι΄αυτό μην το ξανασκεύτεσαι,εντάξει είναι..
Όταν ο πετινός σου λαλήσει την αυγή,
κοίτα απ΄το παράθυρο και θα έχω φύγει.

Τώρα προχωρώ σε αυτό το μοναχικό δρόμο , μωρό μου ,
για το που? δε ξέρω
μα το αντίο είναι πολύ σοβαρή λέξη γι΄αυτό θα πω γεια και χαρά..