γραμμες ..κλωστές

Ρισκα ζωής , μα τιποτα δε μενει..σε μια σανιδα επιβίωσης.

Κρατιεμαι,μα βουλιάζω στην απεραντοσύνη των ματιών σου.

Αλήθειες για αγάπες παλιες , που καμια δε με ταξιδεψε ,

σε κόσμους που εγώ ήθελα.

Συνεχίζω , ομως κουραστηκα να πιστευω, σε ταξιδια για ξεχωριστους κοσμους,

που κανενα δεν υπάρχει γιατί τα ανατίναξα.

Σκέψεις που χωράνε μόνο σε γυάλες με χρυσόψαρα,

θύμησες που περνάνε απο τη τρύπα βελονιου..

μα το χρυσοψαρο γινεται σκυλοψαρο και με καταβροχθίζει

και το βελονι γίνεται αδράχτι και με ρίχνει αναισθητη..

της γης οι κολασμενοι

ρατσισμος και μεταναστες...για τους περισσοτερους ελληνες αυτα πανε μαζι..
δυο λεξεις παντρεμένες..
Δεν εχουμε αυταπατες..Δε θελω να βάλω ολους τους ελληνες σε ενα τσουβάλι,αλλα θα το γενικευσω το θέμα..Οι έλληνες ήταν ανεκαθεν ρατσιστες,απο τ καιρο που φοβιζαν τα παιδιά τους με τη φιγουρα του γυφτου. Ο γυφτος ο κακος και ο γραβατωμενος ο πιο εξυπνος.Απο τοτε που βλεπουν τον εαυτο τους ανωτερο απο καθε ασιατη , αλβανο , αφρικανο ή μωαμεθανο.Απο τοτε που κράτος , κοινωνια και εκκλησια απομονωσε αυτους τους ανθρωπους , με τη δικαιολογία της απειλής και του φόβου , σε συγχρονα στρατοπεδα συγκεντρωσης.




.Οι έλληνες δεν ειναι ρατσιστες με τον ιδιο τροπο που δεν εκαναν ποτε επεκτατικους πολεμους , με τον ιδιο τροπο που στελνουνε το στρατο τους στη βοσνια , στο κοσσοβο,στο αφγανισταν ,στο λιβανο ''για την ειρηνη ,τη δικαιοσυνη και τη δημοκρατια''Δηλαδη με το τροπο της ξεδιαντροπιας και του ψεματος.Πισω απο αυτο το ψεμα,η πραγματικοτητα λεει αλλα:με ιδιαιτερη ενταση τα τελευταια 15 χρονια, το ελληνικο κρατος και η κοινωνικη πλειοψηφία διαπρεπουν σε ενα μοναδικο σπορ..τη λεηλασια ζωων,σωματων και σχεσεων..Μεσα κι εξω απο τα συνορα.Οσο και οπως τους παιρνει.Περισσοτερη εκμεταλλευση εργασιας , περισσοτερα κέρδη.Ο καθενας για την παρτη του και ολοι μαζι για το ''εθνικο συμφερον'' και για την μαρτυρικη ΄''πατριδα''.

Ιουλιος 2004..τα παλλικαρια της Αμαρυνθου βγαινουν για να πανηγυρισουν για euro ντυμενα στο εθνικο λάβαρο.Μαζι του και ελληναραδες απ ακρη σακρη αυτης ης χώρας διασταυρώνουν την επιθετικοτητα τους.''ειναι βαριά η μαλαπερδα του τσολιά''
τοσο βαρια , τοσο οσο χρειαζεται για να χουν την υσηχία τους, να τα κονομανε , νΑ ΓΑΜΑΝΕ και να ξεμπερδευουνε.

''ειμαστε πολιτες μια χωρας,οπου αναπτυχθηκαν ευγενικα ιδεωδη.Δε μπορει να τα αμαυρώνουν μερικοι,οι οποιοι ειναι εξω απο τις μεγαλες ηθικες αρχες αυτης της κοινωνιας...''' 2/11 προεδρος της δημοκρατιας..

μηπως γι αυτους μιλαει?λεω μηπως?
ΜΑ ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑς ΜΑΣ ΜΙΛΟΥΝ?ΜΑ ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ?
ΜΗΠΩΣ ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝΕ ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ?
ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΜΑς ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ?
ΜΗΠΩς ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΥΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ??

Δε φταιει ο μεταναστης γιατι εσυ εχασες τη δουλεια σου..
Ολοι ειμαστε αναλΩσιμοι ανθρωποι στον βωμο του κεφαλαιου.
μεταναστες και ρατσισμος..δυο λεξεις παντρεμενες.

ειναι ανθρωποι που πηραν το δρομο στα σοβαρα ..στον δρομο...
ειναι ανθρωποι που εκαναν την κολαση να μοιαζει με θερετρο..γιατι στη κολαση ζουν.
ανθρωποι που δεν εχουν πατριδα ,πατριδα τους η γη.
κι ακομα στην πατριδα τους τη γη , ειναι οι κολασμενοι...

Τασσομαι με αυτους που αναγνωριζουν τον εαυτο τους απο την απεναντι μερια των αφεντικων,το ταξικο συμφερον αυτων που τιποτα δε εχουν να χασουν απο την υποτιμιση,την εκμεταλλευση και τη ''σφαγη''των αδελφων μας καθε φυλής , φυλου , θρησκειας,χρωματος .Παρα μονο να χασουν..

δε ειμαι ελληνιδα , ειμαι απο σαρκα , χωμα και νερο...

ΑΝΘΡΩΠΟς

πολυμορφικη οδυνη

σε μια γωνια σε ενα τοιχο καθως περπατουσα , ειδα γραμμενο με μαυρα γραμματα ''αγαπησε την πολυμορφικη σου οδυνη '' και ειπα να την ψαξω μεσα μου και να της πω δυο λογακια..Οταν το ειδα, τυχαια, το σκευτομουν ολη μερα .Κι αυτο ηταν πολυ ομορφο..ειδικα γι αυτον που το εγραψε.επιασε χωρο η μπογια του!!!!!!!!

φοβασαι , καθως γυρνας την πλατη..σπαρταρας σαν εμβρυο.Γυρνας την πλατη στο μονο πραμα που σε υποστηρίζει σαν ανθρωπο.ΦΟβασαι να απλωθουν αΥλακια στο προσωπο σου απο τα δακρυα.Να φοβασαι αυτους που κλαινε , ανθρωπακι , γιατι τα δακρυΑ γινονται χειμμαροι , ποταμια και δε σταματουν μπροστα σε κανενα εμποδιο.Να φοβάσαι αυτους που κλαινε και οχι τα δάκρυα.

Αλλαζεις προσωπο , καθως παιρνεις ενα φιλι , ΚΑΘΩς σε αγκαλιαζει ο ερωτας.Οι στιγμες δε ειναι δολοφονοι , αλλα το ονομα που τους δινουμε.Οι στιγμες γινονται σκιες μολις τους δωσεις ενα καθρευτη.Μην με αναγκαζεις να δινω ονοματα , επειδη εσυ φοβάσαι ακομα και τη σκιά σου.Και ναι με αναγκαζεις γιατι ζεις μεσα μου κι εγω πρεπει να σε αγαπω , ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕ ΤΟ ΚΑΝΩ δε παω μπροστα.Κι εγω θελω να προχωρησω..ΜΕΙΝΕ ΜΕΣΑ μΟΥ , πολυμορφικη μου οδυνη , με τα χιλια προσωπα σου...Αλλα μην με πειραζεις..

Οι σκεψεις ειναι σαν την καταμετρηση των ψήφων στο τελος εκλογων.Και τα αισθηματα ,το εκλογικο σωμα , καποτε ανιαρα , που ψηφιζουν απο συνηθεια και αλλα ζωντανοι ψηφοφοροι νεοι υποστηρικτες ενος κομματος.

Μην με φοβασαι οταν κλαιω, ασε με.απλα αγκαλιασε με.Αλλα μηπως πρεπει να πληρωσω για μια αγκαλια?ΣΗΜΕΡΑ ακομα και τον ηλιο να κοιταξεις πρεπει να πληρωσεις.

'' ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΚΗ ΟΔΥΝΗ '' ενα ονομα παγος στην καρδια..βαφτισμενη λαθος. Αλλα ετσι κι αλιως ολα ειναι κρυα , τελικα . οΠΩς Η ΣΙΩΠΗ , που εγω δε την θεωρω χρυσος...Κι απ την αλλη , ποιος ειπε πως ο χρυσος ειναι ενα ζεστο , πλουσιο χρωμα?Γιατι να παραπεμπει στην ευτυχια?

Γιατι το μαυρο να ναι το χρωμα της δυστυχιας?

Οδυνη μου , εγω σε βαφω με ολα τα χρωματα,εκμεταλλευομενη το ''πολυμορφικο '' σου ονομα γιατι δικος μου ειναι ο καμβας , δικα μου ειναι τα πινελα..

γέλα τζόκερ , γέλα..

γέλα καθώς περνάς ανάμεσα στους τακτοποιημένους ανθρώπους.

γελα με αυτό το γέλιο που τρυπάει τον εγκέφαλο.τρύπα μας ,τα μυαλα.Ενα γέλιο που σπείρει φόβο,πανικο και σε κάποιους πονοκέφαλο.

Σε κτυπουν κι εσύ γελας ,σε κλεβουν εσυ γελας,κλεβεις κι εσυ γελας,σκοτωνεις και γελας..συνεχεια γελας..Ομως στα αλήθεια γελάς?Θεωρείς τον εαυτό σου αστείο?Γι αυτό γελάς?αραγε πως θα εισαι σοβαρός..Οταν βάφεσαι στον καθρευτη , γελάς? οταν εισαι μόνος?Οταν κανεις μπάνιο? οταν ονειρευεσαι?

αν μπορουσα να σε ειχα μπροστά μου,τώρα που ακουω το γέλιο σου , θα σου εδινα μια χαστουκιαααα...και μετα θα γελουσα για καμια ώρα...μεταδοτικε τυπε..θα θελα να πινα ένα καφε μαζί σου..

βαφεις το πρόσωπο σου για να μην αποκαλύψεις ποιος είσαι..ΧΑΧΑ..αν ζούσες εδώ που είμαι εγώ , θα σε κυνηγούσαν , γιατί κρύβεις την ταυτότητα σου!!!μόνο που εσύ , δε φοράς κουκούλα!!ενα ελαφρυντικό!Πίσω απο το ασπρο χρώμα , μόνο εσύ ξέρεις ποιος είσαι..ασε μας εμας απλά να αναρωτιόμαστε..αν μαθουμε,ίσως να πάψεις να γελάς ετσι.

Αναρωτιέμαι γιατί πάντα τα παιδιά να ναι με τους καλούς ,τους σωτήρες..αυτους που παρουσιαζονται πάντα με χαμογελο,με ευγενια,με θέληση και αστειρευτο θαρρος να σώζουν πάντα αυτους που χρειάζονται βοηθεια..Θα μου πεις παιδια είναι, με ποιον να είναι?με τους κακούς?Αλλά γτ να ορίζονται ετσι οι κακοι?Ποιος θα σκευτεί τον τζοκερ,οταν πάψει να γελά?

..................................

αραγε τι σκευτεσαι τώρα?

γελα ..τζοκερ..γελα ελευθερα..

κάνε τα κόλπα σου,βαλε φωτιά , κατέστρεψε κτιρια , σπειρε πανικο.

Θα ξέρουμε οτι εσυ τα έκανες,απο το γέλιο σου.Επίσης , ξέρουμε οτι ποτέ δε θα πιαστείς απο τους φύλακες του νόμου.Πρόσεχε όμως.Σε αυτη τη κοινωνια δεν αντεχουν αυτους που γελουν.Μισουν το γέλιο.Προτιμουν αυτους που δε μιλουν,που καθονται ολη μερα στον καναπέ και τρώνε.Περιμενουν ολοι εναν budman i enan spiderman να ρθει να τους σώσει.Γι αυτό γέλα ..τζοκερ..γέλα..Γέλα για εμας,που γελάμε αλλά το γέλιο μας δε είναι τόσο δυνατό οσο το δικό σου.Πολλές οι νυχτερίδες που κρέμονται απο τα κτίρια,μην τις φοβάσαι...Δε γίνονται bαdman.O bαdman plagiase me to robin..Και ο σπαιτερμαν μπλέχτηκε στον ιστό του.Εισαι ελευθερος να λεηλατήσεις ΑΥΤΑ που κουρέλια κάνουν τα όνειρα σου....Γελα καθως περνας ανάμεσα στους τακτοποιημένους.

τρύπα μας τα μυαλά..

Τ Ε Λ Ο Σ (?) ( ! )

Για το τέλος γράφτηκαν πολλές θεωρίες,τραγούδια,ποιήματα..
Ομως κάποια πράγματα μονο τέλος δεν εχουν..καποια διαρκούν για να μας κανουν να αγαπαμε το τέλος...

Μιλάω για τους δρόμους ,τους ατελειωτους που διανύει πέρα απο σύνορα και πινακίδες ,ένας ανθρωπος για ένα κομμάτι ψωμί.

για τα ατελειωτα και αυξανομενα συγχρονα στρατοπεδα συγκέντρωσης

για την υπομονη των εργατων στα ορυχεια

για τα σπαστικα ρολογια στα χερια μας

για τα εκνευριστικα κινητα στις τζεπες μας

για την σαρκοφάγα πιστωτική στη τσάντα

για τα λαμογια τις ασφαλιστικες

γιαυτους που πατουν επι πτωμάτων

γι αυτους που φορουν στολή

για τα ζομπι

για τα γουρουνια

για την γρίπη των χοιρων

για την ''κριση΄''

για τα χαπια

για τα μεμονομένα περιστατικά

...για τις τράπεζες

για τα σοφρονιστικα κολαστήρια

για την συγχρονη δικιά τους δημοκρατια

για τα ατελειωτα τσιγάρα ενος ποινικού κρατουμενου

για τα σπασμενα ονειρα

για τα χαμογελα καθημερινης υποκρισιας

για τις συνεχομενες καταγεγραμμένες κινήσεις μας

για τον χαμενο μας χρονο

για το χαμενο μας χωρο..

για αυτους που γκρεμιζουν καθε μερα την αξιοπρεπεια μου

γι αυτους που με κανουν να βρίζω την ανθρωπινη μου ρατσα

για τους αθώους δήμιους και για τους ''ενοχους'' νεκρους.........

για τον θάνατο...



γι αυτά μιλάω...

όμως και κατι αλλο δεν εχει τέλος και αυτο με κάνει χαρούμενη..

μιλάω για το αίσθημα της ελευθεριας

για την όψη και την εικόνα της..για τα όλα της..

τώρα πια δε εχουν τέλος τα όνειρα..

δε εχουν τέλος οι μνήμες.



Γιατι μπορεί το τέλος να ναι μαγεία ,όπως είπε και κάποιος φίλος , αλλά ρε φίλε , πιο μαγεία είναι η πορεία προς αυτο..

σε κάνει να αγαπάς τη ζωή,κάτι που κάποιοι σήμερα σε βάζουν να αγαπάς το τέλος σου.

ενα πρωί θα ανοίξω την πόρτα

και θα βγώ στους δρόμους

όπως και χτες.

και δεν θα συλλογιέμαι παρά

ένα κομμάτι απο τη θάλασσα

-αυτό που μου άφησαν-

και την πόλη..

την πόλη που τη σάπισαν

και τους φίλους μας που χάθηκαν..

ενυδρειο αγελάδων ... μετά απο καιρό

κάποιος με ρώτησε γιατί ενυδρειο αγελάδων??

Η αγελάδα είναι ένα καταδικασμένο ζώο.Ποτέ δε είναι ελευθερο.Η μοίρα αυτού του ζώου είναι να καταλήξει πολτοποιήμενο στο στομάχι ενός απο μας. εκτρέφετε σε μάντρες και σε μάζες αγελάδων με στάμπες και αριθμό , έτοιμες για σφαγη. Οι περισσότερες απο αυτές θα ονειρευονταν να ήταν ψάρια στη θάλασσα , να κολυμπούν δίπλα στα δελφίνια και να διανύουν τεράστιες αποστάσεις.Αλλά ακόμα και η θάλασσα κρύβει κινδύνους γι αυτό το καταδικασμένο ζώο.Αγελάδα στη θάλασσα (!) κίνδυνος,παράξενο πράγμα,αδιανόητο.Και θα την ψαρέψουν γι αυτό.γιατί είναι κάτι κόντρα στους κανόνες του μυαλού.κόντρα στο ''έτσι είναι τα πράματα''.......... 'η θα τη φάει κάποιος καρχαρίας , όπως και στη γη.

Εστω και σε ένα ενυδρείο..Εκεί μέσα τα ψάρια είναι για διακόσμηση,για να τα βλέπουν οι τουρίστες και να λένε για τα όμορφα χρωματιστά ψάρια.Στο ενυδρείο φιλοξενούνται όλων των ειδών ψάρια.....ακόμα και κροκοδειλοι,πιγκουινοι σε γυάλες .Αν μπει η αγελάδα σε αυτ0 θα φύγει για λίγο απο το σιγουρο θάνατο και θα μπει στη γυάλα..Αυτή μπορει να ταν μια σκέψη , μιας απο τις εκατομύρια αγελάδες που είναι στα σφαγεια ,του σύγχρονου αυξανομενου κρεατοφάγου καπιταλισμού. ''Παρά εδώ , καλύτερα σε ενυδρείο''

Ετσι ονομασα το ιστολογιο μου ''ενειδριο αγελαδων'' γιατι ταυτισα την αγελαδα με τον κόσμο.

Καταδικασμένη να μην είναι ελευθερη..

Μπορει αυτη η σκεψη και η ταυτιση που έκανα να μην είναι και τόσο δυνατη αλλα, εμΕνα μου αρεσουν οι ταυτίσεις!!!!...θα μπορουσα να ελεγα χιλιαδες αλλα λογια,θα μπορουσα να το αναλύσω πολυ. μενω στο θα μπορουσα......................ίσως να ήταν μια φράση που μου αρεσε!

ΑΔΕΙΟΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ

Παράξενο....παράξενο πως καταλήγουν τα πράγματα στη ζωή..
ποτέ δε ξέρεις τι θα συμβεί απο τη μια στιγμή στην άλλη.

και να που είσαι εδώ.Το μικρό εκείνο αγόρι που έτρεχε στο σπίτι με τα λασπωμένα παπούτσια του.

Και τώρα είσαι πια μεγάλος.Σωστός άντρας.

Δε μπορώ όμως να σε δω πια.Κλειδώθηκες σε ένα αδειο δωμάτιο,που για σένα είναι πλήρες.

ΈΝΑ δωμάτιο γεμάτο τετραγωνισμενα πραγματα... κουτιά. ΤΟΙΧΟΙ,ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ,ΔΙΑΚΟΠΤΗΣ.

Παράξενο πλάσμα και ο άνθρωπος.Στους αιώνες έφτιαξε αξιοθαυμαστα πράγματα για την διευκολυνσή του και για την ποιοτητα της ζωής του. γιατί ομως εφτιαξε εχθρους ,και κατι που να χει πολλαπλες ιδιοτητες και να τον επισκιάζει.....? Ομως σήμερα γιατί καταργεί όλους του τους φυσικούς κανόνες , ενώ το ξέρει οτι το κάνει.....?. Δε μπορει να γνωρίσει τον εαυτό του, γιατί αλλάζει συνέχεια.Δεν αντικρίζει παρα μόνο τη σκιά του εκάστοτε εαυτου του.Φευγαλέες ματιές αυτού που νομίζουμε οτι είμαστε.

Βγες απο αυτο το δωμάτιο..Ας ξαναπαίξουμε στις αυλές, να λερωθούμε , να νιώσουμε τη γη.

Να φωνάξουμε γι αυτό που μας κραταει μέσα και όχι να σωπαίνουμε επηδη τα είπαν αλλοι για εμας στην τηλεόραση.Ο Pawl Ester αναρωτήθηκε , γιατί πρέπει να οριοθετούμε τα πάντα και να τους δίνουμε ένα όνομα όταν η ψυχή μας είναι ένα κλειδωμένο δωμάτιο?Και ποιος έχει τα κλειδιά?Και η λύση είναι να εξσφανιστούμε?



Κάποιος πιο μεγάλος θα μας πει πως είναι της ηλικίας μας..αλλά βλέπω πως οι ηλικιακά μεγάλοι ,συμβουλευουν, να ζουμε χωρίς να το ψάχνουμε , αλλα καποιοι απο αυτους εχασαν τα κλειδια και ζητάνε διασώστες.Η λύση είναι να προσαρμοστούμε στο ''δωμάτιο''......?



Εγώ κατάλαβα πως όσο και να ψάχνεις λύσεις , τα γεγονότα σε ξεπερνάνε και δε τα χωράει ο νους σου..Το μόνο που σε κρατα δυνατό είναι η ευελιξία σου..

Αν δε μπορείς να βγείς , κοιτα έξω απο το παράθυρο....λυση ειν κ αυτή..