...ειδα ..καποιους να πεφτουν..

φαντασου ενα γυμνο αντρα..
χωρις ποδια.
χωρις χερια.
χωρις κεφαλι.
φαντασου τον οτι για κεφάλι , ξεφυτρώνει ενα χέρι απο το λαιμό του.
με ανοικτή παλάμη.σαν να ζητάει,να ζητάει,να ζητάει και να μην παίρνει.
Για ποδια,ειχε κουτακια αλουμινενια σαν ηχος κατατεθεν για να τον προσεξεις, κρεμασμενα το ενα διπλα στο αλλο να χτυπιούντε,και για χερια σκοινια κρεμαλας , με απαγχονισμενες κράνες.
φαντάσου αυτόν τον αντρα,που στα δακτυλα του χεριου-κεφαλιου του ,ειναι δεμενα μπαλονια και πεταέι για να μην ζηταει,ακομη και χωρις ματια,στομα,μυαλο.να μην ζηταει.αλλα και παλι ζηταει,αφου ακομα και στα ωραιοτερα υψη,θα ζηταει αυτο που ποτε δε ειχε...τον ελεγχο του ''εαυτου του''..

Φαντάσου μια γυναίκα..γυμνή.
χωρίς χέρια..πόδια..
Αυτή έχει κεφάλι.Δε ειναι ζωντανη ομως.
ειναι μια γυναίκα σε μια βιτρίνα..Φαντασου λοιπον αυτη τη γυμνή γυναίκα,πίσω απ το τζάμι,φαλακρή και να ναι ζωντανή ,πισω απο το πλαστικό της,με ενα μεγαλο βελουδινο πανι να κρυβει με εκπτωσεις το στηθος της..Χωρίς πόδια,χωρίς χερια.απλα με ενα βλέμμα ακινησίας,κενό και μαστουρωμένο.
Φαντασου αυτη τη γυναικα να πετάει..Κι εσυ να στεκεσαι πισω απ το τζαμι και να βλεπεις το κοκκινο βελούδο,που σαν ταυρος αφινιάζεις όταν το αντικρύζεις.

Eνα ζευγαρι γυμνών,το κατευθηντήριο σημείο της ελευθερίας,να ζητάνε όργανα για να ντύσουν το κόρμί τους.
Κι εσυ στεκεσαι απο κάτω βλέποντας τον αντρα να τον σέρνει στον ανεμο και να τον πάει ψηλα,κρατώντας ομπρέλλα μήπως του φύγει καμιά κράνα αποκεφαλισμένη και ρθει να σε βρει και σε πιτσιλίσει με αίματα.Ακους τα τενεκεδακια και αντι να τον δεις,νομιζεις πως καποιος ειναι ΄΄just married''..
Κι εσυ στέκεσαι απ εξω απο ένα τζάμι που εχει υπολειματα απο καθαριστικό και βλέιπεις ενα σκηνικό εκπτώσεων με μια κουκλα που τυχαίνει να εχει βλέμμα,που εσυ δε βλέπεις.Γιατί το δικό σου πήγε στο κοκκινο πανί που γράφει εκπτώσεις..ελάτε να ψωνίσεται όλοι.
............................................................................................................................................................
Η προδοσία της ζωής.
Ολοι μας σκεφτήκαμε πως θα ταν να χαμε φτερά και να πηδούσαμε απ τα μπαλκόνια.π'ανω απ τις κεραίες και τα μικροκύματα,χωρίς κάποιος να λεγε πως αυτοκτονήσαμε..Κι αν λιώναν τα φτερά μας..δε θα μασταν αυτοχειρες.
θα θελες να πεταξεις,αλλα δε μπορεις.κατι σε κανει να το ξανασκεφτεις.
Γι αυτο προτιμάς να μένεις μόνος.κι εγώ να σου πω.
αλλα ποσο?ώσπου να γίνουμε γυναίκες γυμνές και αντρες γυμνοί ψάχνοντας για όργανα,απελπισμένοι για να κτίσυμε τον εαυτό μας?Μεχρι ποσο η παλαμη μας θα ναι ανοιχτη και να ζηταμε ..να ζητάμε να κλεισει και να γίνει γροθιά.
Αφου και να πεταξουμε για την ελευθερια του κορμιου μας,του μυαλου μας,παλι θα ζητήσουμε να κατεβούμε γιατί μας ελειψε η γη.Και η παλαμη μας θα κουραστεί να ναι σφικτά κλειστη.
Και τοτε,πάλι τα οργανα σου θα ξεκολλησουν απ το σώμα σου και τα βελουδινα πανιά θα τα ζωσουν,σε ξένα και μεγάλα ''μαγαζιά''.Και το αιμα σου θα ναι σε κοκτειλ το πιο περιζητητο ποτό για τους βρυκόλακες.
μεχρι πόσο θα ζητάμε .....τον ελεγχο.τον χρονο.το χωρο.το δικο μας.το δικιο μας.το βλέμμα μας που παγωσε.τα μυαλά μας που ελιωσαν,τα κορμιά μας που εχουν γίνει πλαστικά,ζωή χωρίς τζάμια και αλουμινενια τενεκεδάκια.
μεχρι ποτε .

μια στιγμη και ειδα το δερμα να γινεται σταχτοθηκη.
να την ρουφά σαν ηλεκτρική σκουπα..
να ανοιγει εναν λακκο και να κλεινει αυτοματα..
την σκονη
την σταχτη..των δακρυων.
το δέρμα των ανθρώπων.
τα δάκρυα του κόσμου.

........................ερχοντε γιορτές?

....ειναι ωραίο το μεθύσι οταν βρέχει.
αρχιζεις απ το σπιτι και τελειωνεις στο δρομο.
το σπιτι σταζει κι εσυ πινεις ζιβανια.
βρεχει εξω και εχεις το τσιπουρο στον ουρανισκο.
ΤΟ σπιτι σταζει και γεμιζει ολο και παραπανω το ποτηρι.
το σπιτι σταζει και φταιει η βροχή.φταιει και το σπιτι.
εξω βρεχει και η βροχή όλο και γεμίζει τα μάτια.
Τετοιες μερες,''γιορτινες'' ντρεπεσαι να κλαψεις.
γιατι ολα γυρω ειναι φωτεινά..και ετοιμα.
το τσιπουρο ρεει στο αιμα και η ζιβανια το ζεσταίνει.
ΒΓΑίνεις στο δρόμο και ρεεις κι εσυ οπως το αιμα,ζεσταινεσαι στην ασφαλτο.
φετος τα χριστουγεννα , θα γιορτασω με ματια θολα.
Γιατί δε γουστάρω τα φώτα,δε γουστάρω τα στολιδια και δε θελω να μου ευχεται κανένας χρονια πολλα.
εγω γουσταρω να ρεει το αιμα μου,να σταζει το σπιτι μου,να ειμαι κατω στη βροχη στη μεση μιας διάβασης και να φωναζω για την αδικία στο κοσμο αυτο και πως ειμαι σε πλήρης αδρανεια κανοντας μια πραξη...ακομα...
καλες γιορτες.

epeteios?

Περασε κιολας ενας χρονος απο τη κρατικη δολοφονία..Καποιοι θελουν να καθιερωσουν αυτη τη μερα σαν επετειο..αλλοι να τη καθιερωσουν ως τη μερα κατα της βιας....Οπως καθιερωσαν και τις δολοφονιες τους,τα δακρυγονα,τις καμερες πανω απ τα κεφαλια μας.τα δελτια ειδησεων με τα παραθυράκια,τις μπατσοπεριπολιες ενω πινουμε καφε,τον ελεγχο οποτε γουσταρουν,τις ψευτικες κατηγοριες,τις φυλακες,τις στημενες δικες...ΑΝ η 6 Δεκεμβριου γινει επετειος τοτε εμεις θα κανουμε καθε μερα της ζωης μας ,αφου μας εχουν κανει αυτη τη κοινωνια τοσο σαπια..Πως θελουν να κανουν επετειο μια μερα εξεγερσης οταν την ιδια μερα που η οργη ξεχειλισε οι ιδιοι κλαιγανε τις βιτρινες και τα τζαμια..Πως ο θανατος του Αλέξη να αναλωνεται τοσο πολυ στα στοματα των ρουφιανων δημοσιογραφων,στο στομα του καθε βλακα που ξεχασε τι θα πει συναισθημα..
Ο Δεκεμβρης ειναι της καρδιας μας,δε ειναι της τηλεορασης..Ειναι του Αλεξη και ολων των αδικημενων,των εξεγερμενων και οχι του καθε ανθρωπακου που αξια του ειναι ενας χαρτοφυλακας κι απλα συγκινηθηκε οταν ειδε το φερετρο το ασπρο στη τηλεοραση..
Και ναι,εξεγερση δε σημαινει ναι καθεσαι να βλεπεις και να λυπασαι..Εξεγερση ειναι ολα τα μεσα εναντια σε οτι σου γαμαει τη ψυχη σου...Και αυτη η σφαιρα ειναι σαν να σκοτωσε και μας...Εξεγερση ειναι εκδικηση,ξεσπασμα,η φωνη σου που βραχνιασε απο την οργη,ολα αυτα που σου θυμιζουν εικονες αδικιας.Αυτη η σφαιρα ηταν για ολους.
ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ δε ειναι μονο ο μπασταρδος ο Κροκονεας,αλλα ολο το επιτελειο μιας παραστασης.Και αυτη η παρασταση αναιβενει στο σανιδι αιωνες τωρα,με τη συγκαταθεση ολων αυτων που σαν σημερα θυμουνται αυτη τη μερα και τρεχουν να βαλουν στορια και ρολα,αυτοι που τρεχουν να ασφαλισουν το τομαρι τους,λες κι οταν μια αλλη σφαιρα που θα σκοτωσει το δικο τους παιδι τα στορια θα τους προστατεψουν και απο τη λυπη,την οργη,απο τον θανατο..Δε υπαρχουν προστατευτικα στην εξεγερση,δε μπαινουν φρενα στην οργη...γιατι πολυ απλα δε μπαινει φρενο ουτε στην κρατικη βία..
Ελπιζω να πληρωσουν τα γουρουνια και να σαπισουν στα κολαστηρια που αυτοι υπερασπιζονταν τοσο καιρο..Αυτα που φυλαγανε απο τις φλογες,τωρα ας ελπισουμε να καψουν αυτους..Γιατι αν παλι η δικαιοσυνη οπως και με τον Μελιστα το 85 κανει το θαυμα της τοτε ο δρομος θα ναι το σπιτι μας για παντα και η τυχη τους στα χερια μας..



......ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ...ΕΜΕΝΑ..ΕΣΕΝΑ
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ


ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

στον καδο...

Oτι πετας στο καδο μπορει για καποιον αλλο να ναι χρησιμο...
ομως οταν τον δεις να το μαζευει τον λες βρωμιάρη.Κι οταν κλεψει τον λες αλητη.Εσυ ομως που πετας στο καδο τα σκουπιδια σου,περιμενεις οτι μονο για το σκουπιδιαρικο αξιζουν.Γιατι εισαι εκλεπτισμενος,μαλλον ετσι θες να λες τον εαυτο σου.
Τροφιμα,κουτια,υπολειματα φαγητών,ρουχα,παπουτσια,έπιπλα,βρέφη,κουταβια και οτι παλιο ή τελειωμενο ,βαρετο και αχρειαστο πια.Ακομα και ζωες πετιουνται στον καδο.ΠΡΙΝ δυο μερες καθως ανεβαινα για το σπιτι μου,βρηκα ενα πνεμορφο κουταβακι σε ενα καδο.Το μαζεψα και το φιλοξενω μεχρι να του βρω ενα αξιοπιστο σπιτι ετσι ωστε να μη καταληξει παλι στα σκουπιδια επηδη ενοχλει καποιον.Δε μπορω να το κρατησω γιατι ήδη εχω σκυλο και πολυ μικρο σπιτι.Σε αυτο το καδο εγω βρηκα μια ψυχή,καποιος αστεγος μια πεταμενη κουβερτα για να ζεσταθει στο παγκακι,ενα αδεσποτο μια σακουλα απο ντελιβερυ,ενας φοιτητης μια υποσχομενη πολυθρονα,ενας μεταναστης ενα παλιο κινητο,καποιος ζωγραφος ενα πινακα που καποιος θεωρουσε ατεχνο..Και ξαφνικα ο καδος και η περιοχη του γινονται καθε μερα ενα ''παζαρι'' για γρηγορα ''πιστολια''.Με φοβισμενες ματιες μηπως τους δει καποιος εκλεπτισμενος ψαχνουν για κατι που να χρειαζονται,γιατι ειναι σίγουροι πως χρειαζονται κατι.Ετσι εμαθαν απο γεννησιμιου τους,ετσι τους εκαναν καποιοι εκλεπτισμενοι που πετανε ζωες στα σκουπιδια.Πως καμια φορα η κοινωνια τα καταφερνει να διαχωριζει τους ανθρωπους,σαυτούς που πετανε και σαυτούς που μαζευουν.Σαυτους που πετανε χωρις ευσπλαχνια ενα κουταβι και σαυτους που μαζευουν με καρδια λιωμενη.Σαυτους που βαριουνται τη ζωή τους εχοντας κατι παλιο και το αντικαθιστουν με κατι μοδατο και σαυτους που κανουν σπιτι τους μια χωματερη.Σαυτους που επικαλουνται τους εαυτους τους''ανθρωπους'' και σαυτους που δεν επικαλουνται τιποτα και απλα επιβιωνουν.
Θαρρεις πως τα σκουπιδια κατηγοριοποιούνται.Φυσικά,αφου ειναι υλικά.Οπως κατηγοριοποιείτε ο άνθρωπος και μονος του εντασσεται καπου ετσι και τα υλικα του.Ενας φαυλος κυκλος υλικων και ανθρωπων.Και αν καποιο ''σκουπιδι '' στο καδο δε είναι υλικό?
Τοτε σε ποια κατηγορια βαζεις τον εαυτο σου?
Σιγουρα θα πεταξεις τις φλουδες και τα τενεκεδακια,ομως δε πετας ζωες και οτιδιποτε μπορει να τις ''ντύσει''...Τα χαριζεις!!Γιατι για μενα οποιος θεωρει τον εαυτο του εκλεπτισμένο επηδη φοραει μια γραβάτα και κρατάει μια τσάντα δερμάτινη 3 φορες πιο ακριβή,δε σημαινει πως αξιζει,ισως η αξία του να ναι οσο η τσαντα και η γραβάτα....αλλα το φιλότιμο και η απλότητα δε αγοράζονται.Χαρίζονται!!! η αγαπη δε πουλιέται,χαρίζεται!Ο Ασιμος ελεγε,''αν εσυ φορεις γραβατα εισαι κυριος τοτε εγω φοραω τρεις γραβατες και ειμαι τρεις φορες κύριος!!''

Μπορει η γραβατα αυτη να ναι σε κάποια χρονια μια γραβατα που θα κανει ''κύριο'' αυτον που τη μαζεψε..

εδω πολυτεχνειο

σημερα 17 Νοοεμβριου 1973
και δε καταμετρηθηκαν ακομη οι νεκροι
και δε καταμετρηθηκε ακομη το μισος..
και δε καταμετρηθηκε ακομα ο παραλογισμος..

βραδυ..
κι απλωνεται ενας εφιαλτης στο ξαγρυπνισμενο προσωπο της Αθηνας.
Σημερα 17 Νοεμβριου 1973.
την καταγραφουμε στο μυαλο
μας την καταγραφουν στα ματια
μας την σφραγιζουν στο μετωπο.
μας την κληροδοτουν.
μας την επιβαλλουν.

Εδω πολυτεχνειο,εδω πολυτεχνειο..
Ακουγεται αυτη η φωνη,σαν να μας ξυπνα ακομα.Να μας φωναζει να ετοιμαστουμε για τα νεα πολυτεχνεια,αυτα που δε βλεπουμε,αυτα που τα τανκς δε θα ναι απλα αρματα,για μια μαχη που η απαθεια σας μπορει να μας σκοτωσει.

''τι να σου προτοπω καλη μου?
πως περασαν οι ερπυστριες πανω απο τη ψυχή μου?''

δε φτανουν τα στεφανια
ουτε τα αφιερωματα
ουτε οι κομματικες κροκοδειλιες συγκινησεις

φτανει να ηχει ακομα αυτη η φωνη μεσα μας οχι μονο στα αυτια μας..
Εδω πολυτεχνειο,εδω πολυτεχνειο..

λευτερια σε ολους.

τιποτα

μεσα στο τιποτα καποιος μπορει να κοιμηθει
μπορει να γευτει
μπορει να πιει
μεσα στο τιποτα πολλοι καθησυχαστηκαν
την βρηκαν
ξεκουραστηκαν
βρηκαν πραματα γι αυτους και δε κανουν τιποτα.
καθονται και ηλιαζονται, μα ξεχνανε το αντηλιακο.

μεσα στο τιποτα ο χρονος σαν κλεφτης χανεται..
ξημεροβραδιαζεται...
οπως και η ιστορια,
αλλαζει δερμα και επναλαμβανεται.
οι ιδιοι ρολοι,οι ιδιες στολες για ταξιθετριες..

μεσα στο τιποτα,το πολυ ειναι πολυ και το λιγο παλι πολυ..

ολοι πεθαινουν για ''ΤΟ'' τιποτα,αλλα φοβουνται να πεθανουν για καποιο ''τιποτα''

κλεινεις τα ματια και βλεπεις .....
ολα τα ιδια
ολα τιποτα σαν ιδια.
δε φτανει απλα να το αποδεχεσαι

καλοδεχεσαι.
μεσα στο τιποτα,τα παντα για ολα,ολα για τιποτα.