Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Για τα αλάνια.

Σε μια πολη,που οι διψασμενοι μου στοχοι δεν βρίσκουν πατημα,που ο έρωτας στεριωνει μα δε πατάει έδαφος,οπου το κόκκινο δε γινεται μαυρο..ΜΑ εγω φοράω μάυρα κι όμως λάμπω.
Σκευτομαι τα αλάνια μου,τα παιδια αυτα που σπ´αζαμε τζ´αμια και στα αρχ´ιδια μας το κόςτος.
Για το ΧΡιστόφορο που ειναι εντάξει επειδή.ΓΙ αυτο το παιδί που μας θελει ολους εκει,μια γροθιά,ετοιμοι να ανοίξουμε τα βιβλια μας σαν κόμικ οι ιδ´εες να αποτυπ´ωνονται.
Για το ΓΊαννη που η εξυπνάδα παντρευεται με καθαρό βλέμμα,που ειναι εκει σε κάθε δε αντέχω,σε κ´αθε επισκεψη και εγκεφαλικό δέσιμο.
Για το ΧΡιστόφορο,την τρέλλα που με ολοκληρώνει,το καραβι ενος στόλου που μας ανηκει,αλλά αμα γουστάρουμε το βυθίζουμε,πέρνοντας μαζί μας δυσκολίες,μα χαμόγελα μπροστ´α απ του κόσμου το άδικο.
Για την ΑΡεστεια που δε ξέρω καλά,μα ομως ξέρω πως την ξέρω,για μια ιδέα μπροστά θα πίασουμε χέρια.
Για τον ΑΝτωνη,που η μουσική δε θέλει νότες,θελει στεγη,κοινοβια,γεματη αναμνησεις,εκρηξεις φωτεινες.
Για τον ΒΑλεντινο που ξερει καθε βλέμμα μου,κάθε κτυπημα καρδιας.αρνηση και αγαπη.
Για το π´ανο που η θλιψη γίνεται καφρίλα.
Για τη ΧΡυσα που τα παράτησε.
γΙα το ΚΥριακο που μας άφησε.
γΙα τον  βΑσίλη που με έκανε να γρ´αψω,να διαβάσω,να ειρωνευομαι και να δέχομαι.
Για το ΣΤελιο που πλ´ηγωσα μα π´αντα θα μαστε παιδιά.
 Για αυτα τα παιδια που δε βλέπω,μα μια μέρα ολα θα ναι ανοικτά,θα μαστε αφθονοι.Σε καμια ταξη και ασφάλεια.Καλη ανταμωση.ΚΙ εγω εδω που ήμουνα πάντα,να περιμενω την παρέα,ολοι μια φλόγα που θα κ´αψει τα χλωρά και τα ξερά.
Ας γίνουμε εμείς οι ληστές,ας πάρουμε πίσω το χαμενο μας χρόνο,αυτον που μας εκλεψαν,αυτον που λεηλάτησαν.
Εμπιστοσύνη,μια λέξη τόσο δια στροφικά περίεργη
Σε κάνει τόσο αδύνατο με τις συγκινήσεις..
Γιατί όταν δεν προσέχεις πίσω από τις μάσκες που φοράς, μην χρησιμοποιείς καμία σπαταλημένη 

λέξη για εμπιστοσύνη,ειδικά γι αυτούς που σε σπρώχνουν στο έδαφος,σου τραβάνε τη μάσκα και σε αφήνουν κάτω....Και βλέποντας σε απο ψηλά σου κάνουν την ερώτηση που τους κάνει να νιώθουν στα ψηλά..
Βίαιος λόγος επαναστάσεων για τους ανθρώπους που καταστρέφουν οτι ομορφο αξίζει να αισθάνεσαι. Δεν χρειάζομαι μια αιτία, γιατί η οργή μου περιφρονεί ακριβώς τη φύση της ανθρώπινης φυλής ,όταν βλέπω πως είμαι η ίδια η απέχθεια και η βία,το μίσος γίνεται ο μόνος φίλος μου,γιατί δε βρίσκω πουθενά την αγάπη πια.. Η επιείκεια αποταμίευσής μου όταν χάνεται η αγάπη πέρα από τον έλεγχό σας. Η χλωμή σκιά της σφοδρής επιθυμίας που δεν μπορεί το φως η ψυχή σας να κρατήσει.. Έτσι τις κρύες πικρές παραισθήσεις πάγου σας ,δεν χρειάζομαι , ΟΎΤΕ ΝΑ ΖΉΣΩ μέσα στον κενό κόσμο σας.. Ούτε να πεθάνω απο αναπνευστικά προβλήματα στη μέση του δρόμου..γιατί ήδη ασφυκτιώ στο σπίτι μου..Και δε εχω λεφτά να πάρω αντιασφυξιογόνα μάσκα..

Η ομορφιά δεν είναι πλέον αυτό που βλέπαμε,ολες οι ομορφιες είναι όλες στη συγκρουση πια,μακρια απο την εξουσια ενος βασιλειου που μας φροντιζει...και η ουτοπία δεν θα έρθει γιατί την εμπιστοσύνη που δεν μπορώ να αισθανθώ, γιατί ο πόνος και το καμένο μου μυαλο έχουν πάει παράφρονες σε κελί χωρίς παράθυρο..και πεθαίνω κι εγώ καθε μέρα εισπνέοντας ληγμένα χημικά που με ντοπάρουν.
'' Έχεις πραγματοποιήσει τα πάντα εσύ και πρέπει να αγαπηθεις τελικά?'' ''Εάν όχι, μπορείς να αγαπήσεις οποιοδήποτε ,αλλιώς; ''

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΚΠΟΙΗΣΕΙΣ

Για τον δρόμο που τραβάω,η σκεψη δε εχει τελειωμο.26  χρονων,τελειωσα τις σπουδές μου και γυρισα στο τόπο που γεννηθηκα.Το λέω έτσι γιατί τίποτα πλέον δε έμεινε όρθιο,απο τις μυρωδιές ,τις αναμνήσεις ,τα παιχνίδια.Παρα μόνο η θάλασσα και αυτη η διαδρομή με το αυτοκίνητο δίπλα της ,το ηλιοβασίλεμα.Ολα πουλήθηκαν και είναι η σκέψη να ξαναφύγω.Μα έτσι δεν ελευθερώνομαι.Και ο δειλός πεθαίνει εκατό φορές.Αυτος ο δρόμος,που θέλω να χαράξω δε έχει πατρίδα,είναι γεματος αγκαθια,μα στο τέλος θα γελάσω,γιατί θα φτάσω.
Ολα πουλήθηκαν,μαζί και οι συνειδήσεις των ανθρώπων.''Θα μας πάρουν τα σπίτια μας'' λένε όλοι και σοκάρονται.Ναι θα μας τα πάρουν απαντάω.Επηδη εσυ τους αφησες,εσυ τους αφηνεις,εσυ τους πληρώνεις,εσυ τους τα δίνεις.Δε θα μιλήσω για τις εκποιήσεις που παν να γίνουν στο νησί,μα για το χαμένο χώρο ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ.Αυτον τον χώρο που δεν μας έμεινε,που δε μπορώ σαν νεος να θέλω,να θέλω και να μπορώ να δημιουργήσω.Ψάχνω δουλεια ποσο καιρό,στο ένα αφεντικό μετά το άλλο,καλοπροαίρετη,καλοντυμένη,κρύβοντας τα τατουάζ και βγάζοντας το σκουλαρηκι,χαμογελαστή πέτρινα,βλέποντας πόρτες να κλείνουν και να μην ανοιγοντε άλλες.Ε οχι,δε θέλω να δουλέψω για κανέναν,θέλω να δίνω κλωτσιά στην πόρτα που μου κλείνουν και μπουνιά στα μούτρα του  δηθεν τυπά που πιστευει πως είναι καλυτερος απο μένα.
Τι φοβάστε ρε,τι φοβάστε σε μια χούφτα τόπο που μένετε.Η γη που κάποτε είχατε,τα περβόλια,τα δέντρα,τα χωράφια με τις σπορές,οι βάρκες,τα λιμάνια,οι πόλεις, τα χωριά σας,αυτα που ήταν δικά σας και χαιρόσασταν με τη σοδειά,λυπόσασταν με τις μπόρες,ο 'ηλιος ,ο αερας,το νερό.Δε ειναι δικο σας.Τι κάνετε.Εγιναν οι πόλεις φυλακές,γεματες χρεωμένα σπορτ ακριβα αυτοκίνητα,πολυκατοικιες ξένων αγοραστων,τραπεζες μετόχων αγιων προστατών,εθνοπατέρες να μιξοκλαινε να τους λυπαστε,εθνικια να εκμεταλευοντε τη φτωχεια σας και το προσφατο παρελθον.Εγιναν τα χωριά,ξερά,με τις σοδειες να πωλούντε σε ξένες εταιρείες,το κρασί πλέον θα ναι σε χρώμα τιρκουάζ επηδη θα το λέει η αγορά,το χώμα να σταζει αιμα εργατων και τα λιμάνια να γίνονται χώρος παρκινγκ για τα κότερα αυτων που ξερνάνε χρήμα.ΤΙ ΦΟΒΆΣΤΕ ΡΕ,ναι θα σας πάρουν τα σπίτια.Τότε θα βγειτε με τα όπλα,με τα ξυλα,θα αλυσοδεθειτε γύρω απο τις κολώνες.Τωρα,ενω σε λίγο ο αερας που θα αναπνέετε θα ναι πιο ακριβος απο τη ζωή σας.
Θελω να ζησω γιατί μπορώ.Οπουδήποτε.Μα σε τουτον τον τόπο,με τις ρημαγμένες μνήμες,τις θολομένες ιδέες,ας μη γίνει η ζωη μας ένας δείκτης βενζίνης που όλο τελειώνει.Γιατί ολοι στις δουλειες,οδηγώντας γι αυτες,χάνετε χρόνο για περπάτημα δίπλα στη θάλασσα,ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ ΚΑΘΑΡΟ ΑΕΡΑ.Αυτό που μας έμεινε.Που σιγά σιγά λιγοστευει,όπως και ο χρόνος.
Και είναι και η ψυχή.Ειναι αυτο που εχουμε όλοι και φοβομαστε το θάνατο.Μα κάποιοι δε εχουν,εχουν δολάρια στα μάτια.Δε χαμογελάτε πια και τα παιδιά σας τα κάνετε τόσο μίζερα που δεν ξέρουν τι θα πει παιχνίδι,βάζοντας στα χέρια τους ένα τετράγωνο πράγμα για να μη σας ενοχλούν..Πως να χαμογελάσεις,αφου τα ερπετά σφύγγουν ολοένα τον λαιμό.Απλα καμουφλάρεσαι κι εσυ σε ερπετό.Απαγορευεται να χαμογελάς,μόνο να λες χαζά αστεια για να σπάσει ο πάγος,ετσι για να λένε πως η κοινωνία είναι ακόμα ζωντανή.
Δε θέλω αστεία,θέλω να χαμογελάω απειλητικά στα μουτρα τους.Οταν σφυρίζουν με τη γλώσσα τους,στάζοντας δηλητήριο για να με φοβίσουν,εγω θα χαμογελάω δειχνοντας τα δόντια μου.Δε θέλω τα λεφτα σας κυριοι αφεντικά.Μπορω να ζήσω και χωρίς εσας.Φτάνει να γίνουμε πολλοι,φτάνει να πάρουμε πίσω τη γη και την ελευθερία μας,να γίνουμε ξανα συγχωριανοί.Χωρίς αφέντες και αγιους μετοχους,που υπόσχοντε.Για να μη φύγουμε όσοι απομείναμε ζωντανοί,ξυπνήστε γιατί ναι,θα σας πάρουν τα σπίτια σας.Και μαζί με τη στέγη θα σας πάρουν και την ψυχή.
Καιρος να δουμε τις τράπεζες καμένες και τους φασιστες ληστες στα χέρια μας.
Ας γίνουμε εμείς οι ληστές,ας πάρουμε πίσω το χαμενο μας χρόνο,αυτον που μας εκλεψαν,αυτον που λεηλάτησαν.

Αποφαση και ελπίδα για να ελευθερωθω..Και ο δειλός πεθαίνει εκατό φορές..

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

λιγο πριν να φυγω..


Και πως να φύγω..

Περπατώ στα στενά της Σαλονίκης,σαν μωρό που σήμερα βγήκε πρώτη φορά στο δρόμο.Όλα γυρω μου απίστευτα,λες και αυτη η σάπια μα πανεμορφη πόλη,ξέχασε το αστικό γκρι θλιμμένο της πρόσωπο και με κερνάει ποτά.Μεθυσμένη απο αναμνήσεις.
Ποια ρημάδα ανάγκη με κάνει να φύγω.Ποια καθημερινότητα με καλεί σε νέα όνειρα.Να φύγω απο αυτό που με μεγάλωσε,που με έκανε να δω και με τύφλωσε μετά.Το καινούριο,το νέο,το ασκοπο,το σίγουρο,το αβεβαιο,το αστοχο,το πραγματικο,το φαντασιακο μου.Σε ενα κουβα τα ριξα όλα.Στα δυσκολα αντέχω μα δε ξέρω αν αντέξω το κόσμο του κουβά.
Ερωτας,αυτος με κραταει.Αυτος που με βασανισε και με κανε να βασανίσω κι αλλους
.Αλλα, αυτος, με κραταει καλωδιωμένη να κοιτάω στο ταβάνι όσα περασαν και μενω σε αυτο το κόσμο,να σκευτομαι αυτα που θα ρθουν.

Αληθεια,ποιο αγγιγμα σε κανε να νοιωσεις τον έρωτα μου.
Οποιος και αν είσαι.Και φευγω χωρίς να ξέρω ακριβώς ποια είμαι και εγώ.
Τοσα πολλα πριν φυγω..Πριν αυτο που έχεις τωρα και σε κουρασε ή απλα σε ανανεωνει, να εξαφανιστει.
Δε με είχες ποτε δικιά σου,ήσουν σε μερη ξένα,μα το κορμί σου ίδρωνε στο δικό μου,έσταζε το πάθος,σαν τη ψιχάλα στο παράθυρο που κοιτάω όταν βρέχει και σκαλώνω.Ένα τσιγάρο και άλλο και άλλο.Μπούκωσε ο λαιμός μου,μα δε θέλω να το κόψω το ρημάδι.Δε μπορώ.
Φοβε ,αντε στο διάολο,όσο και αν διεγείρεις λάγνα τις αισθήσεις μου.Εσυ που κάνεις τις σκέψεις μου να τρέμουν μη τυχόν και ελευθερωθούν.Μα οι αλυσίδες τους είναι γεμάτες αναμνήσεις και δρόμο.Στιγμές που δε μπορω να φέρω πίσω,βλέμματα που απλά θα μείνουν χαραγμένα στα κρύα σίδερα.
Σαγαπάω αλλά ξέχνα το.Ξέχνα το,μα να με θυμάσαι,σαν μια γυμνή κούκλα πεταμένη στο κάδο,που τη μάζεψε ένας φοιτητης καλών τεχνών και με στόλισε στο σπίτι του.Ετσι να με θυμάσαι.
Κι όμως γιατί..γιατί μα φηνεις,με κοιτάς και με βλέπεις να φευγω.Μη μου λες πως μαγαπας,μη λες απλα τίποτα,όπως δε έλεγες.Ασε με να φυγω ή μιλα πριν χαθώ,πριν η τριβή μας πλεον δε εχει αυρα..
Μα ξέρω πως κάτι καθαρό δε χάνεται,ο χρόνος το ανασταίνει σε κάθε τικ τακ.
Ποσο πολυ.ποσο πολυ.Αστο.Ξεχνα το.
Μα εγω κάθε βράδυ πριν κοιμηθω βλέπω όνειρα,περα απο τα ψηφια και τα καλωδια,χωρις αλυσίδες και σκοτάδι.Βλέπω φως να μπαίνει απο το παράθυρο και ενα κορίτσι να τραγουδάει απέναντι ενα παιδικο τραγουδι έχοντας υψωμένη τη γροθιά του.Βλέπω τα χέρια μου να κάνουν σχήματα,να κολυμπάνε σε μια απέραντη θάλασσα.Βλέπω έναν πυρινο δρομο που η φωτια δεν καιει,με κραταει ζεστη στο κρυο..κι εγω τον διασχίζω γυμνη.
Ελεύθερη.
Θέλω να ζήσω ...
Ελεύθερη.

Θα γίνω γλάρος,πάνω απ τις θάλασσες,αυτες που με γεννησανε,εκει που μεγάλωσα,εκει που έπεσα στα βαθιά νερά τους και κατάφερα να βγω στην ακτη,κουρασμένη.Μα γεμάτη στιγμές,φοβο,δυναμη και ιώδιο.Αυτο το μελανό χρώμα του ανεκπλήρωτου έρωτα που με τραβούσε προς το πάτο.
Φωτιά..Πύρινη απάτη.Αναψες τη σπίθα και μαφησες να καιγομαι.Και συ καθόσουν και με βλεπες να καίγομαι και μου λεγες συγνώμη.Δε μπορουσες.Μα η φωτιά που με έκαιγε καθρεφτιζόταν στα μάτια σου.Σε έβλεπα.Αλλα ήσουν αλλού.Και είσαι αλλου.
Φευγω ψυχη μου.Μια τελευταία αγκαλιά για το τίποτα,τόσο βαθιά στο τίποτα που ίσως να φύγω ανώδυνα.
Μα μια στιγμή πριν φύγω θέλω να σου πάρω την ανάσα.Αυτη που κάθε πρωί άφηνε ψιθύρους στο λαιμό μου.Αυτην θέλω μαζι μου.Ακομα και με ένα γιατί.Μόνη σε πλήθος καχύποπτων,μάτια ραγισμένο γυαλί.Με ένα γιατί.Μα ένα βήμα μπροστά.Που να οδηγεί πίσω.Αλλά μπροστά.Ονειρεύομαι ατελείωτα πρωινά χαμόγελα που θα κρατάνε το φεγγάρι αναμμένο.

Σαγαπάω..αλλά ξέχνα το.Εδω και εκεί και στο αλλού που είσαι.Μα πάντα στο μυαλό,στον κτύπο της καρδιάς μου.Ονειρεύομαι μια μέρα οι φωνές μας να γίνουν ατελείωτο τραγούδι ,σχεδιάζοντας το μέλλον,ένα τραγούδι που η μελωδία του θα ναι τόσο ελεύθερη,όσο και η ζωή μας..''

Καλη συνέχεια.

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΦΥΣΣΑ,ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΛΥΣΣΑ






3 μαχαιριές,στριφογυρισμένες στο κρέας μας..3 μαχαιριές βαθιά μπηγμένες στο σώμα αυτής της σάπιας κοινωνίας.Mετά τη 18η Σεπτεμβρίου,όπου ο Πάυλος έπεσε κάτω απο μαχαίρι στυγνού δολοφόνου φασίστα χρυσαυγίτη,ξεδιπλώθηκε όλο το σόου των καννίβαλλων,που τον σκοτώνουν κάθε μέρα εκατό φορές.Καννίβαλα,ανθρωποφάγα τέρατα,που σε μια μόνο νύχτα πηδάνε θέμα,ξεχνάνε το θάνατο και προβάλλουν την επιφάνεια.Ναι ρε μαλάκες,συλλάβατε τους δολοφόνους,συλλάβατε μια οργάνωση που ανέκαθεν ήταν εγκληματική,χιτλερική,που έσπερνε τρόμο μέσα απο το ψωμί,εθνος και εκφοβισμό μεσω της ασφαλειας.Να σας πω ευχαριστώ;Πόσα παιδιά πρεπει να πεθάνουν ακόμα;
Mια πολιτική προσέγγιση θα ήταν,πως μετά απο αυτή την ηρωική σύλληψη και το ανθρωποκυνηγιτό της αστυνομίας, για να εξαθρώσει το παρακράτος,που τόσα χρόνια προστάτευε,είναι να τους κάνει ήρωες.Ναι ρε,μαυρολογώ,γιατι η ιστορία μου έδειξε,πως η ξαφνική στροφή στη δικαιοσύνη του κράτους,κρύβει χειρότερα εγκλήματα και διαφθορά.Τι κρύβεται,άραγε πίσω απο τη ξαφνική αυτή δίψα για δικαιοσύνη.Ποια έιμαι εγώ που θα μπορούσα να πω.Ένα απλο κορίτσι που σκευτομαι διαφορετικά και αν τολμήσω να σκευτώ ακόμα πιο διαφορετικά,κάπου να ακουστώ,μεσα απο την τέχνη,το γράψιμο ή ακόμα να πάρω μια τουντούκα και να αρχίσω να διαλαλώ την ελευθερία,θα με κλείσουν ή στα κάγκελα,ή στο τρελοκομείο ή στο τάφο.Γιατί ο Παύλος Φύσσας,το μόνο που έκανε ήταν να γράφει τραγούδια,να μιλάει για την ελευθερία και την ανθρωπιά.Και πολλές φορές με χιούμορ..Γι αυτό σκοτώθηκε.Και αν αγανακτάς,δε φτάνει ρε,μια πορεία,δυο πορείες,5 πόστ στο facebook και όταν τελειώσει η μόδα του αντιφασισμού,να πεις κρίμα το παιδί,ας πάμε μπροστά.Οχι,μπροστά σε μια ακόμα πολιτική δολοφονία,που ακόμα μια φορά συμφέρει το σύστημα,απαντούμε με λύσσα απέναντι στα σκυλιά των αφεντικών και σύγχρονων προστάτων.
Πότε,σκλάβε μικροαστέ,πότε δημοσιογραφίσκε,πότε δάσκαλε,δώσατε θάρρος στα παιδιά να ονειρεύονται,να δημιουργούν,να σκευτονται.Πότε προβάλατε,τη τέχνη,την ελευθερη εκφραση,πότε διδάξατε ωμή πραγματικότητα,ιστορία.Ευτυχώς υπάρχει το youtube;Πότε καλλιεργήσατε την αυτογνωσία;Σχολεία κρεοπωλεία,σπίτια χωρίς παραθυρα,δρόμοι γεμάτοι ψοφίμια ανθρωπάκια,γεμάτα ντροπή που πιστευουν πως τα χουνε δει όλα.Αλλά ντρέπονται,γιατί ξερουν πως την άθλια zωή τους,δε μπορουν να την αλλάξουν,πουλήθηκαν,εκλεισαν το στόμα και πέθαναν.
Και να, βρίσκομαστε πάλι ξανα,να αντιμετωπίσουμε το τέρας του φασισμού μέσα απο την τηλεόραση.Σας χαιρετώ και σας ευχομαι,καλη θέαση,απολαυστε το σόου,και συνεχίστε να ξεχνάτε.
Σας αφήνω με μια φράση του Παυλου ''να πα' να γαμηθείτε ρε,είσαστε τύρρανοι''..

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

ΠΡΟΔΟΣΙΑ





Mη,τη διψα μου,μη περιγελας.
Διψάω για αξιοπρεπεια,να δω τον εαυτο μου ελευθερο.
Νερό η φωνή μου,μα εγώ δεν είμαι πια.
Κοιτάω τον ήλιο και ακούω κραυγές.ΠΡΟΔΟΣΙΑ....Ειναι βαριά η τιμωρία,ο γείτονας σου να σε εχει καταδώσει.Να βγαίνει το πρωι και να τον βλέπεις,να λες καλημερα αναγκαστικα.Γιατί η ιστορία,είναι εκεί και συ την ανταμώνεις.
Ετσι δεν ξεχνάς.Δεν συγχωρείς.
Μας μάθανε μια ιστορία,να μισάμε.Να μην ρωτάμε πολλά.
Και αφου προδώσανε τον ήλιο και τη θάλασσα 
με αριθμούς και νούμερα,
μια άλλη μερα θα φανεί και θα ναι νύχτα.
Αδελφος σκοτώνει αδελφό.Και θα εξακολουθούμε να μην ρωτάμε.Πλεον θα ναι απλό.
Δε θα χει ήλιο.Δε θα χει φως.
Γι αυτο μη περιγελάς τη δίψα μου,εσύ που χεις νερό.
Εγώ έχω μνήμη και ερωτηματικά.Και αμα εχεις απαντησεις,δωσε μου και μένα λίγο νερό.
Και αμα θες να με προδώσεις,κάντο.
γειτονας μου εισαι,καθε μερα θα σε βλέπω.Κάποια μερα θα αφεθώ πέρα απο τα συρματομπλέγματα,πέρα απο το μίσος.
 Και εσυ κλεισμενος σπίτι ,να ρουφιανευεις,τους ελευθερους


Δε ξεχνω την προδοσια.Δεν ξεχνω την κατοχή.ΚΥΠΡΟΣ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΑΚΚΑ








                                      

Σε μια δημοκρατική κοινωνία, έτσι όπως μας έχουν μάθει στα σχολεία τους,όλοι εχουμε δικαιωματα,ελευθεροι και φυλακισμένοι.Και για τους δυο όμως αυτό δεν ισχύει,αφού είτε είσαι έξω είτε μέσα σε ένα κελί του κράτους ,είσαι όμηρος τους.Δικαιώματα?Απλά, νόμοι συνταγματικού δικαίου.Απλά λέξεις,που κάποιοι συντάσσουν για να μας παραμυθιάζουν πως ζουμε στο ιδανικότερο πολιτευμα,τη δημοκρατία.Λοιπόν όσο γενικό και αν ακούγεται αυτό,το να το ζεις καθημερινά μέσα απο την δουλειά σου,τους λογαριασμούς,την λογοκρισία,μέσα απο την ίδια σου την παρουσία στη κοινωνία ως τίποτα,έχει γίνει και αυτό μια καθημερινότητα.Όμως κάποιοι κοινωνικοι αγωνιστές,όμηροι του κράτους,φτάνουν μέχρι το θάνατο για να φτάσουν την ελευθερία.Ο αναρχικός Κ. Σακκάς έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από την Τρίτη 4 Ιούνη διεκδικώντας την άμεση αποφυλάκισή του. Στις 4 Ιουνίου έληξε και το μέγιστο όριο προφυλάκισής που μπορεί να επιβληθεί σε έναν κρατούμενο κατηγορούμενο για δυο υποθέσεις, που είναι 30 μήνες.Αυτό είναι το κράτος δικαίου?Κατηγορείται για τρομοκρατία,που όπως θέλουν να το ονομάζουν.Όπως πάντα σε αυτή τη χώρα,όποιος δεν αρνείται τα πολιτικά του πιστευω,ιδέες που οι ισχυροί του κόσμου φοβούνται και πολεμούν,μέχρι να μας εξαλείψουν όλους,βαφτίζεται τρομοκράτης.
Ο Κώστας Σακκάς είναι προφυλακισμένος 31 μήνες,χωρίς να γίνει δίκη,έχοντας ξεπεράσει το νόμιμο (συνταγματικά και βάσει νόμου) όριο προφυλάκισης. Παρά ταύτα, το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε προσφατα να επεκτείνει χρονικά την προφυλάκισή του κατά έξι μήνες.Γι αυτό,ξεκίνησε απεργεία πείνας,που αυτό τον φέρνει πιο κοντά στο θάνατο,που μπορεί να ναι νίκη.
 Υπόδικος 2,5 χρόνια ουσιαστικά για απλή οπλοκατοχή, οι κύριοι θεσμικά υπερασπιστές της δικαιοσύνης και του νόμου οι οποίοι κρατούν όμηρους,εγκλειστους,για υποψίες και αβασιμές κατηγορίες, αποφάσισαν να παραβλέψουν ακόμα και το σύνταγμα τους - το οποίο ορίζει κάθε επόμενη της πρώτης προφυλάκισης ως μέγιστο όριο τους 12 μήνες - αφού δεν τους αρκεί για να εξυπηρετήσουν την πολιτική τους ηγεσία και να τον κρατήσουν  ακόμα έξι μήνες όμηρο.Πλέον όλοι έιμαστε επικύνδυνοι για το κράτος δικαίου.Όλοι είμαστε παράνομοι,γιατί πολύ απλά είμαστε δίκαιοι και αγωνιστές της ελευθερίας.Μιας έννοιας που αυτή η γαμημένη χώρα πάλεψε να βρει,αλλά αυτοί που την έμαθαν,ήθελαν να την χρησιμοποιήσουν για να σκλαβώσουν τους υπήκοους της αυλής,αποκομίζοντας μόνο οι ''εκλεκτοί'' τα κέρδη της.
Σε ένα κράτος αστυνομοκρατούμενο,φόβου,τρόμου,''ασφάλειας'',ο τρομοκράτης που βρίσκουν τους θεοποιει.Και ξαφνικά γίνονται όλοι προστατες,που βρωμάνε ντροπή.Κάποιος έχει πει,πως ο φόβος είναι συνομήλικος με το θάνατο,όμως στην περίπτωση του Κ.Σακκά ο θάνατος δεν είναι φόβος,η απεργεία πεινας είναι το μέσο για την νίκη και την εξακρίβωση της ελευθερίας του.Γιατί το να πεθάνεις για την ελευθερία,γίνεται δρόμος για τους επόμενους.Και όσο το κράτος μας σκοτώνει,τόσο εμείς θα τους στοιχειώνουμε.Μέχρι τη νίκη.


''Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της νομιμότητας των βασανιστηρίων και των ξυλοδαρμών στα αστυνομικά τμήματα, των τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων, της φίμωσης των αντικαθεστωτικών μέσων πληροφόρησης...
Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της δημιουργίας μίας κοινωνίας νεκροταφείο στο όνομα του νόμου.
Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της δημιουργίας μίας κοινωνίας νεκροταφείο αν χρειαστεί ακόμα και εκτός νόμου...
Βουτηγμένοι στην υποκρισία και την αθλιότητα, κατάπτυστοι τόσο για τους θιασώτες της αστικής δικαιοσύνης, όσο και για τους επικριτές και τους ιδεολογικούς εχθρούς της.'''
                                                                                             Κώστας Σακκάς. φυλακές Κορρυδαλου.


ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΑΚΚΑ,ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 4/6

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

λευτεριά στα όνειρα





Τίποτα δε μας χαρίστηκε,όλα εδώ πληρώνονται.
Όνειρα,παρατημένα στις όχθες του ποταμού,να κολυμπούν ,μέσα στα απόβλητα του κοντινού εργοστασίου.Ξερνάμε όνειρα,τις πεθαμένες μας ελπίδες που τρώμε κάθε μέρα.
Ψοφίμια τα όνειρα των ανθρώπων και μεις κοπρολάγνοι ,σκουπιδοφάγοι.
Δεν είναι απαισιοδοξία,αλλά η κάμερα ΄΄μάτι΄΄ που χρησιμοποιώ στη ζωή μου.
Γιατί,όσο ονειρεύομαι να δω το κόσμο με άλλο μάτι,αυτό το μάτι όλο και καταγράφει την πραγματικότητα  Και όσο και αν με τσακίζει,επανέρχομαι στο ''ρεμα'' του νεορεαλισμού.Σε αυτό το ρέμα που παρασέρνει λάσπη και βρωμιά,εγώ κολυμπάω,εγώ και τα όνειρά μου.
Και ας με λένε γραφική και ας περιμένουν να δουν κάτι άλλο απο μένα.Λευτεριά στα όνειρα,λοιπόν.
Λευτεριά σε όσα φέρνει ο χρόνος.Λευτεριά στην υπομονή.
Γιατί δε θέλω να περιμένω άλλο.Θέλω να μην θέλω να λέω θέλω.Αλλά και πάλι θέλω να ζαλιστώ και να μην σκεύτομαι, αλλά οι σκέψεις που βολτάρουνε μόνες σαν τους τυφώνες,είναι αυτές που μένουν για αιώνες.
Τι να την κάνω την αθανασία άμα δε είμαι καν ζωντανή.
Και ας με λένε γραφική και ας περιμένουν να δουν κάτι άλλο από μένα.