Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

happy new fear




Ανακοινώθηκε πως οι σάποιοι αρουραίοι στην εποχή της  χολέρας,ζωντάνεψαν και οι αφροί απο το στόμα τους είναι το γιατρικό.
Ναι ρε,εμείς που μολύναμε τα κύτταρα μας,μόνοι μας κόψαμε τον παρθενικό μας ατσάλινο συρμάτινο φράκτη.Τσούλες ψυχές που περιπλανιόμαστε πάνω απο τα πτώματα των συνειδήσεων μας.Πεθαίνουμε,περιγελώντας τον ερχομό του τέλους.
Ναι ρε,πεθαίνουμε.Αργά,βαρώντας πρέζες,πρέζες μοναξιάς,ψευτιάς και γκλαμουριάς.Γιατί το να πεθαίνεις λάμπoντας,είναι καλύτερο απο την εικόνα του σάποιου αρουραίου στο κατώφλι σου.Θες να λάμπεις με πετράδια που σε τυφλώνουν,ψευτικα,ηδονικά, επηδη κάποιος μεγάλος Θεός σου είπε φόρα τα καλά σου,ο χάρος θα σε κουβαλήσει όμορφο,για να χεις όμορφη διαδρομή.Τιμώρα για να γίνεις άγιος.Βάρα την πρέζα σου,φοβητσιάρη,γίνε όμορφος για το τέλος σου.
Συνήθησε την βρωμιά,έρχεται νέα εποχή χολέρας,με παράθυρα κλειστά,ασφαλεισμένα ,αφού πρώτα πλήρωσες χοντρά για την ασφάλεια σου.Συντροφιά σου θα χεις την φωνή του δημοσιογράφου ''πεθαίνεις,πεθαίνεις,σε λίγο,σε λίγο..έρχεται''
Ταυτίσου λοιπόν,όπως έμαθες καλά να κάνεις.
Και ψόφα,αφου σου το εμπέδωσαν και αυτό καλά.Διαφήμισε το κλείσιμο των ματιών σου με το πιο πιασάρικο τρόπο,βρες σπόνσορες,όπως το επιβάλλει η ζωή σου και πούλα τον εαυτό σου.Κάνε τον κατάλληλο προυπολογισμό ,οικονομικά στην εποχή της κρίσης και ψόφα.Γιατί απο τι βλέπω ήδη έχεις πεθάνει,αφού δεν κάνεις βήμα.

Εγώ θα ευχηθώ,χρόνια πολλά καινούριε φόβε.Καλά βαστάς και θα βαστάς με τους απεθαμένους.

Εγώ ζωή πάω να βρώ.Και όποιος γουστάρει,ας μου κάνει παρέα.


Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Λάθος άνθρωπο σκοτώνεις..


Οχι ρε δε φοβάμαι.Δε φοβάμαι κανέναν σας.
Το μαχαίρι στα χέρια μου δεν είναι για να δείτε το αίμα μου,είναι γιατί το σπίτι μου είναι κρύο,μα οι φλέβες μου ουρλιάζουν να βγουν προς τα έξω.
Κρυώνω..
Ακούω τις φωνές μου,ο εγωισμός μου ,σκεπάζει το πρόσωπο του και παίζει με τη γυμνή του κούκλα.Μου κλείνει τα μάτια.Μα εγώ δε τον φοβάμαι,δε φοβάμαι κανέναν.
Η περηφάνεια μου αγκαλιάζει το παγωμένο μου σώμα,κουρνιάζω στη ζέστη των ματιών της.
Μα με σφίγγει,σαν βόας τυλίγεται γύρω μου και με πνίγει.
Μα εγώ δεν πεθαίνω ρε.
Την κάνω χώμα με την γροθιά μου.
Οχι ρε δε πεθαίνω για κανένα μεγάλο πνευμα Θεού και προστάτη.
Είμαι εδώ και παίζω με τους εφιάλτες μου,που κάποια μέρα θα ξυπνήσουν και τους άλλους.